ระหว่างรอลิฟต์
ประตูลิฟต์เปิดออก
อันชิงเยวี่ยเดินออกมาจากข้างใน พอเห็นซูชิงจือก็ประหลาดใจ «พี่ มาทำอะไรที่นี่คะ ทำไมไม่บอกหนูล่วงหน้าล่ะ»
ซูชิงจือตอบ «พี่มาคุยธุระกับถิงเฉินนิดหน่อย วันนี้มาทำงานเป็นยังไงบ้าง»
พอพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าเล็ก ๆ ของอันชิงเยวี่ยก็หงอยลงทันที
ซูชิงจือยื่นมือไปลูบศีรษะเธอ «ไม่เป็นไรหรอก ถึงจะทำได้ไม่ดีก็ไม่เป็นไร ค่อย ๆ เรียนรู้ไป แต่อย่าเอาแต่ใจ ตอนทำงานเราก็เป็นแค่พนักงานคนหนึ่ง»
อันชิงเยวี่ยพึมพำ «รู้แล้วค่ะ แล้วตอนนี้พวกพี่จะไปไหนกัน»
«ออกไปกินข้าว»
«ฮึ ไม่เห็นจะชวนหนูเลย»
«มีงานต้องคุยกัน ไว้คราวหน้าพี่พาไป»
«ก็ได้ค่ะ!»
เซิ่งถิงเฉินกล่าว «เดี๋ยวโจวมู่จะไปหาคุณ ให้เขาสอนเรื่องบันทึกการประชุมวันนี้ดี ๆ»
อันชิงเยวี่ยหันไปพยักหน้าให้เซิ่งถิงเฉิน «ได้ค่ะ»
ซูชิงจือกำชับอันชิงเยวี่ยอีกสองสามคำ ก่อนจะขึ้นลิฟต์ลงไปพร้อมเซิ่งถิงเฉิน
เซิ่งถิงเฉินกลับถึงห้องทำงานอีกครั้งตอนบ่ายสองโมงครึ่ง
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก แล้วสั่งว่า «ไปสืบเรื่องคนสองคน»
คืนนั้นหรงซูทำงานล่วงเวลาจนถึงสามทุ่มกว่าจะเลิกงาน
ขณะที่กำลังเก็บคอมพิวเตอร์
เจียงหวยซวี่เคาะประตูแล้วเดินเข้ามา «เสร็จแล้วเหรอ»
หรงซูส่งเสียงตอบรับ «เสร็จแล้ว»
เธอหยิบกระเป๋าขึ้นมา เดินไปทางประตู
ทั้งสองลงไปด้วยกัน ตั้งใจจะไปหาอะไรกินตอนดึก
วันนี้รถของเธอติดข้อจำกัดการใช้รถ ตอนเช้าเผยอวี่เป็นคนขับรถมาส่งเธอที่บริษัท