บอดี้การ์ดเห็นทั้งสองเดินจากไป ก็ไม่ได้เข้าไปขวาง
จากนั้นจึงหันหลังเดินจากไป
ซูจิ่นซีที่นั่งอยู่ในรถหรูมองแผ่นหลังของหรงซูผ่านกระจกรถ สีหน้าซับซ้อน
เจียงอวี่ขึ้นรถของหรงซู ก่อนถามอย่างสงสัยว่า “คุณนายที่ไหนตามหาเธอเหรอ?”
หรงซูตอบว่า “ถ้าเดาไม่ผิด ก็น่าจะเป็นแม่ของอันชิงเยวี่ย”
เจียงอวี่ขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้ พลันโมโหขึ้นมา “มาหาเธออีกทำไม?”
หรงซูสตาร์ตรถ มองถนนเบื้องหน้า สีหน้าเคร่งขรึม “ใครจะไปรู้”
“ฮึ คงไม่ได้คิดจะมาหาเรื่องเธออีกหรอกนะ!”
“ใครจะไปรู้”
“...”
บอดี้การ์ดเดินมาข้างรถ แล้วเอ่ยเรียกคนที่อยู่ข้างในอย่างนอบน้อม “คุณนายครับ”
ซูจิ่นซีถอนสายตากลับมา สั่งเสียงเรียบ “ไปเถอะ”
กลุ่มบริษัทหยุนซาน
เมื่อเซิ่งถิงเฉินเห็นข้อมูลที่ตรวจสอบมา ใบหน้าหล่อเหลาก็พลันเคร่งขรึมลง
ตอนนั้นเอง
เสียงโทรศัพท์มือถือสั่นดังขึ้น
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เหลือบมองชื่อผู้โทร ก่อนรับสาย “คุณน้าครับ”
ยี่สิบนาทีต่อมา
เซิ่งถิงเฉินมาถึงห้องอาหารของโรงแรม
ซูจิ่นซีเห็นเขาแล้วเอ่ยว่า “ถิงเฉิน นั่งสิ”
เซิ่งถิงเฉินนั่งลงตรงข้ามซูจิ่นซี
ซูจิ่นซียื่นแท็บเล็ตให้เขา “อยากกินอะไรก็สั่งเองเลย”
เซิ่งถิงเฉินตอบว่า “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมมีนัดกินข้าว วันนี้คงอยู่ทานเป็นเพื่อนคุณน้าไม่ได้ มีอะไรจะพูดกับผมก็บอกมาได้เลยครับ”
ซูจิ่นซีส่งแท็บเล็ตให้พนักงานบริการที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
พนักงานรับแท็บเล็ตแล้วหันหลังเดินออกไป
ซูจิ่นซียกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนวางลงแล้วเอ่ยว่า “ที่น้าเรียกเธอมา เพราะอยากคุยเรื่องภรรยาของเธอ”