ตั้งครรภ์ 25 สัปดาห์ หรงซูเห็นสามีนอกใจที่โรงพยาบาล
ชายร่างสูงสง่างามในเสื้อคลุมสีดำปกป้องหญิงสาวอ่อนหวานงดงามในอ้อมอก หญิงสาวสวมเสื้อขนสุนัขจิ้งจอกสีขาว แก้มนุ่มสีชมพู ใบหน้าเล็กซุกอยู่ในผ้าพันคอขนแกะนุ่ม ใบหน้างดงามราวกับตุ๊กตากระเบื้อง
หรงซูกำรายงานตรวจครรภ์แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ลมหนาวปะทะแก้ม แต่สิ่งที่หนาวกว่าร่างกายคือความเจ็บร้าวในหัวใจ
เซิ่งถิงเชินเห็นเธอแต่ไกล สีหน้าเรียบเฉย ไม่มีความละอายที่ถูกจับได้ว่ามีสัมพันธ์ลับ เขาเปิดประตูรถให้หญิงสาวด้วยตนเอง ท่าทีอ่อนโยน
ชายผู้สูงส่งและเย็นชา ที่แท้ก็มีด้านอบอุ่นและทะนุถนอมเช่นนี้
หญิงสาวดูเหมือนจะสังเกตเห็นหรงซู เธอชะงักเล็กน้อย มองหรงซูด้วยความสงสัยก่อนจะหันไปถามเซิ่งถิงเชินว่า "ป้าคนนั้นมองคุณตลอดเลย พี่เฉินรู้จักเธอเหรอ"
ลมหนาวหวีดหวิวข้างหู
หรงซูไม่ได้ยินว่าหญิงสาวพูดอะไรกับเซิ่งถิงเชิน
แต่เธออ่านปากของหญิงสาวออกว่า "ป้า"
ป้า?
คงจะหมายถึงเธอ
หรงซูยิ้มขมในใจ
ปีนี้เธออายุเพียง 24 ปี
แต่ด้วยรูปร่างที่อวบเล็กน้อย ใบหน้าธรรมดา ห่อหุ้มด้วยเสื้อกันหนาวดำและหมวกไหมพรมสีดำ ร่างกายในระยะท้ายของการตั้งครรภ์ดูบวมเทอะทะ ประกอบกับใบหน้าอิดโรย จึงดูเหมือนหญิงวัยสามสิบสี่สิบจริง ๆ จะเทียบกับหญิงสาวสดใสงดงามได้อย่างไร
เซิ่งถิงเชินพยุงหญิงสาวขึ้นรถ
หรงซูยืนตัวแข็งอยู่กับที่ มองเงารถที่เคลื่อนจากไป
เธอกับเซิ่งถิงเชินแต่งงานเพราะท้อง การแต่งงานที่ถูกบีบบังคับนี้ สำหรับคนที่เกิดมาพร้อมพรสวรรค์อย่างเซิ่งถิงเชินคือรอยมลทินในชีวิต ลูกในท้องของเธอคือเครื่องมือที่เธอใช้บีบบังคับเขา
เขาเกลียดเธอจนถึงที่สุด
และเธอแอบรักเขามาแปดปี แต่หรงซูรู้ดีว่าตนเองไม่คู่ควรกับเขา จึงได้แต่มุ่งมั่นศึกษา ถือเขาเป็นแบบอย่างในฝันและเดินตามรอยเขา
ในที่สุดเธอก็สมปรารถนา ได้เป็นผู้ช่วยของเขา ได้ยืนเคียงข้างเขาอย่างใกล้ชิด
ค่ำคืนนั้นไม่เพียงทำลายเซิ่งถิงเชิน แต่ยังฉีกกระชากความภาคภูมิและศักดิ์ศรีทั้งหมดที่เธอมีต่อหน้าเขาอย่างไร้ปรานี
เธอไม่มีวันลืมแววตารังเกียจของเขาหลังจากนั้น ราวกับสัมผัสกับสิ่งสกปรกน่าขยะแขยง
ดังนั้นมีเพียงหญิงสาวงดงามเช่นนั้นจึงจะคู่ควรกับเขา
น้ำตาอุ่นไหลจากหางตา ตามด้วยอาการเกร็งปวดท้องน้อย เธอรีบเอามือประคองท้อง มือหนึ่งยันเสาหินข้างกาย
พยาบาลที่เดินผ่านมาเห็นเข้า จึงรีบมาพยุงเธอพาไปห้องตรวจ
เธอแค่เกิดอาการท้องแข็งเพราะอารมณ์แปรปรวน
เมื่อรู้สึกดีขึ้น
หรงซูจึงออกจากโรงพยาบาล ลากสังขารที่ทั้งกายใจอ่อนล้ากลับบ้านที่อ่าวน้ำตื้นด้วยตัวเอง
ที่นี่คือคฤหาสน์ของเซิ่งถิงเชิน
ท่านหญิงผู้เฒ่าเซิ่งให้พี่เลี้ยงจากคฤหาสน์ใหญ่ตระกูลเซิ่งมาดูแลเธอ
ขณะนี้
พี่เลี้ยงสองคนที่ดูแลเธอกำลังนั่งเอกเขนกเหมือนเจ้าของคฤหาสน์ในห้องนั่งเล่นที่อบอุ่น เพลิดเพลินกับอาหารและหัวเราะสนทนา
พี่เลี้ยงได้ยินเสียง
หันมามองที่ประตู
เมื่อเห็นหรงซูกลับมา
พี่เลี้ยงคนหนึ่งลุกขึ้นเดินเข้ามา ถามว่า "ผลตรวจครรภ์เป็นยังไงบ้าง"
ท่าทีหยิ่งยโส น้ำเสียงยียวน
บอกว่าเป็นพี่เลี้ยงที่ดูแลเธอ แต่เหมือนมาควบคุมเธอเสมือนเป็นนายที่นี่มากกว่า
หรงซูแค่มองพี่เลี้ยงอย่างเย็นชา ไม่ตอบสนอง เดินตรงไปที่บันได
พี่เลี้ยงขมวดคิ้วไม่พอใจ
"ฉันถามเธออยู่นะ"
หรงซูก็ยังไม่ตอบสนอง
พี่เลี้ยงมองตามหลังหรงซู ถ่มน้ำลาย "อ้วนเหมือนหมู นึกว่าตัวเองเป็นคุณนายน้อยตระกูลเซิ่งจริง ๆ หรือไง ทำเป็นเมิน"
หรงซูกลับถึงห้องนอนนั่งบนเตียง ใจว่างเปล่าเลื่อนลอย
ไม่ว่าจะเป็นเซิ่งถิงเชินหรือคนในตระกูลเซิ่ง ต่างก็รังเกียจเธอในฐานะลูกสะใภ้
ท่านหญิงผู้เฒ่าเซิ่งเป็นคนจัดการให้เธอกับเซิ่งถิงเชินจดทะเบียนสมรส
แต่ก็เพราะท่านปู่เซิ่งป่วยหนัก เธอตั้งครรภ์และมาพบเข้าพอดี เพื่อนำความโชคดีมาให้ท่านปู่ จึงจัดการให้ทั้งคู่แต่งงาน เป็นความโชคดีซ้อนสอง
ไม่ว่าจะเป็นความบังเอิญหรือเป็นผลจากการนำความโชคดีจริง ๆ อาการของท่านปู่เซิ่งก็ค่อย ๆ ดีขึ้น
ท่านหญิงผู้เฒ่าเซิ่งจึงเปลี่ยนท่าทีต่อเธอ
แต่คนอื่นในตระกูลเซิ่งยังคงดูหมิ่นเธออยู่เช่นเดิม
วันนี้เธอไปตรวจที่โรงพยาบาลก็เพื่อยืนยันเพศของลูกในท้อง เป็นเด็กผู้หญิง
คุณนายเซิ่งน่าจะได้รับแจ้งจากโรงพยาบาลแล้ว
เวลานี้
เสียงโทรศัพท์มือถือสั่นดังขึ้น
หรงซูดึงสติกลับมา
หยิบโทรศัพท์จากกระเป๋า เห็นหน้าจอสายเข้า จึงชะงัก เป็นสายจากอาจารย์ที่ปรึกษาของเธอ
กดรับ
"ศาสตราจารย์เจียง"
"มีทุนไปศึกษาต่อปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดอีกหนึ่งที่ เธออยากจะลองดูไหม"
เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงหวยซวี่ หรงซูก็ชะงักไปนาน
เจียงหวยซวี่เห็นเธอไม่ตอบสนองก็พูดว่า "ไม่ต้อง..."
"หนูไปค่ะ"
หรงซูตั้งสติได้ รีบตอบอย่างเด็ดเดี่ยวทันที
เจียงหวยซวี่กลับเป็นฝ่ายเงียบไป
หรงซูพยายามแค่ไหนเพื่อจะมีคุณสมบัติพอที่จะยืนเคียงข้างเซิ่งถิงเชิน เขาย่อมรู้ดีกว่าใคร
ในที่สุดก็สมปรารถนา แต่งงานมีลูก เธอจะจากไปง่าย ๆ ได้อย่างไร
ทุนที่เหลือในมือเขา เขาแค่ถามเธอลองดู
"ศาสตราจารย์เจียง"
หรงซูเรียก
เจียงหวยซวี่พูดว่า "งั้นพรุ่งนี้สิบโมงเช้า มาพบที่ห้องทำงานฉัน"
"ได้ค่ะ"
เจียงหวยซวี่ไม่พูดอะไรอีก วางสายไป
วางโทรศัพท์แล้ว
หรงซูถอนหายใจยาว ทันใดนั้นรู้สึกราวกับท้องฟ้าสดใสหลังพายุฝน
เธอควรตื่นได้แล้ว
ผู้ชายที่ไม่รักคุณ ลูกที่เกิดมาก็จะไม่ใช่พันธนาการของเขา และเขาจะไม่หันมามองคุณอีก
เธอได้รับโทรศัพท์จากท่านหญิงผู้เฒ่าเซิ่งอีก ให้กลับไปที่คฤหาสน์ใหญ่ตระกูลเซิ่งสักครู่ หรงซูตอบตกลง คงเป็นเรื่องเกี่ยวกับลูกในท้องของเธอ
ตอนนี้เธอมีกำลังใจขึ้น
ไปอาบน้ำในห้องน้ำอย่างเต็มที่
นั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หรงซูมองตัวเองในกระจก หน้ากลมบวม ขอบตาคล้ำ ถุงใต้ตาลึก แก้มเต็มไปด้วยจุดด่างดำ
หน้าตาอัปลักษณ์เช่นนี้ ใครเห็นก็คงรังเกียจ
เธอเช่นนี้จะมีคุณสมบัติอะไรไปยืนเคียงข้างคนที่เกิดมาพร้อมพรสวรรค์อย่างเซิ่งถิงเชิน
เธอแต่งหน้า เปลี่ยนเป็นเสื้อกันหนาวสีชมพู ใส่หมวกกลมสีขาว ทั้งคนดูสดใสขึ้นมาก
ตอนแรกเธอตั้งใจจะขับรถกลับไปคฤหาสน์เอง
เพิ่งออกจากบ้านก็ได้รับโทรศัพท์จากเซิ่งถิงเชิน เสียงเรียบเฉยของชายหนุ่มดังมา "ออกมา"
หรงซูสะดุ้ง
คงเป็นเพราะท่านหญิงผู้เฒ่าให้เขากลับคฤหาสน์ใหญ่
เธอตอบรับ "ได้ค่ะ"
ออกจากคฤหาสน์
รถยนต์โรลส์-รอยซ์ของชายหนุ่มจอดอยู่ที่ประตู เมื่อสองชั่วโมงก่อน รถคันนี้ไปรับส่งหญิงอื่น
เธอสูดลมหายใจลึก ก้าวขึ้นไป เปิดประตูขึ้นรถ
ทันใดนั้นก็ได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ กลิ่นหอมหวานแบบสาววัยรุ่น ภายในรถยังมีตุ๊กตาหมีสีชมพูวางอยู่ เห็นชัดว่าเป็นตุ๊กตาที่สาวน้อยชอบ
เมื่อเงยหน้าขึ้น เธอสังเกตเห็นหนังยางรัดผมที่ข้อมือของชายหนุ่ม
นี่คือวิธีประกาศสิทธิ์ครอบครองของหญิงสาว
เซิ่งถิงเชินคงจะชอบผู้หญิงคนนั้นมาก
หรงซูกดความขมขื่นในใจ นั่งบนรถ คาดเข็มขัดนิรภัย
คนขับรถขับเคลื่อนออกไปอย่างช้า ๆ
หรงซูมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เงียบไม่พูดอะไร
ก่อนหน้านี้ เมื่อมีโอกาสอยู่ตามลำพังกับเขา เธอจะทะนุถนอมเวลาและพยายามใกล้ชิด ต่อให้ถูกเขารังเกียจ เธอก็จะไม่เบื่อที่จะหาเรื่องคุยกับเขา
เพียงเพราะเธอหลอกตัวเองว่าพวกเขาเป็นสามีภรรยากันแล้ว มีลูกด้วยกัน ต่อไปยังมีหนทางอีกยาวไกล ขอเพียงเธอเป็นภรรยาที่ดี เป็นแม่ที่ดี บางทีวันหนึ่ง เซิ่งถิงเชินอาจจะหันมามองเธอสักครั้ง
แต่ทั้งหมดเป็นเพียงการหลอกตัวเองของเธอ
ชายหนุ่มไม่สนใจอารมณ์ของหญิงสาว ณ ขณะนี้ เฉยชาเช่นเคย ถามประโยคหนึ่งว่า "ลูกในท้องเป็นเพศอะไร"
หรงซูตอบว่า "เป็นลูกสาวค่ะ"
ได้ยินแล้ว
ใบหน้าหล่อล้ำลึกของเซิ่งถิงเชินไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ได้ยินแค่เขาพูดเรียบ ๆ ว่า "คลอดลูกแล้ว เราก็หย่ากัน"
สิ้นเสียง
หรงซูกำมือแน่น
หัวใจเหมือนถูกมือคู่หนึ่งบีบรัดแน่น หายใจไม่สะดวก
ชีวิตสมรสนี้ย่อมไม่มีทางยืนยาว แม้จะคาดการณ์ไว้แล้ว แต่เมื่อเขาเอ่ยปากด้วยตนเอง หัวใจก็ยังเจ็บปวดถึงเพียงนี้
เธอกัดริมฝีปาก ตอบว่า "ได้ค่ะ"
เซิ่งถิงเชินหันมองเธอแวบหนึ่ง ราวกับประหลาดใจที่เธอตอบตกลงอย่างง่ายดาย