ช่วงพัก ทุกคนเงียบกันผิดปกติ
ส่วนเพื่อนร่วมโต๊ะของหลูเฉินก็เอาแต่กินของไม่หยุด เพื่อบรรเทาความหวาดกลัวในใจ
คืนนี้ทุกคนต้องนอนค้างที่โรงเรียน
พรุ่งนี้พอลืมตาตอนหกโมงเช้า หากใครหายไป ก็แปลว่าคนนั้นตายในโลกคร่าวคดแล้ว
ช่างโหดร้ายเหลือเกิน
แต่เมื่ออยู่ในโลกแบบนี้ พวกเขาก็ไม่มีทางเลือก
“เฮ้อ~” หลูเฉินปิดหน้าต่างระบบแล้วถอนหายใจยาว
เขาตรวจดูมาแล้ว ของในร้านค้าระบบแม้จะแพง แต่เขาสามารถเช่ามาใช้ชั่วคราวได้
อย่างเช่น ของลี้ลับหรือพรสวรรค์ที่มีมูลค่าหนึ่งแสนแต้ม เขาสามารถเช่าได้ในราคาหนึ่งในสิบ จนกว่าเหตุการณ์คร่าวคดครั้งหนึ่งจะสิ้นสุดลง
ขอแค่วิธีอพยพไม่พิลึกพิลั่นเกินไป เขาก็ฉวยโอกาสกวาดของลี้ลับรอบตัวที่พอจะเอาไปได้มาให้หมดได้
จากนั้นก็ใช้วิธีดึงสวิตช์อพยพออกจากด่าน
“สมบูรณ์แบบ! นายทำได้ หลูเฉิน นายยังผ่านงานหกวันต่อสัปดาห์วันละสิบสองชั่วโมงมาได้ แค่ด่านมือใหม่จะไปยากอะไร!”
เวลาไม่นานก็ล่วงมาถึงห้าทุ่มสี่สิบนาที
ในห้องเรียนมีนักเรียนที่กำลังทบทวนความรู้เรื่องคร่าวคด
บางคนก็ยอมแพ้ นอนฟุบอยู่บนโต๊ะ
บางคนก็ดื่มกาแฟไม่หยุดเพื่อให้ตาสว่าง หวังว่าจะเอาตัวรอดจากด่านนี้ได้
แต่เมื่อเวลาหยุดอยู่ที่ห้าทุ่มห้าสิบเก้านาที เปลือกตาของทุกคนก็หนักอึ้ง ต่างฟุบหลับลงบนโต๊ะกันหมด
【ติ๊ง! จุดอพยพรีเฟรชแล้ว】
【จุดอพยพปกติ (ห้องนอน): ฉีกรูปถ่ายครอบครัวที่คุณหลิงชอบที่สุด อีกสิบนาทีจะอพยพที่ห้องนอน】
【จุดอพยพสุ่ม (สนามเด็กเล่นทราย): เอาลูกอมชิ้นสุดท้ายของลูกสาวคุณหลิงไป อีกห้านาทีจะอพยพที่สนามเด็กเล่นทรายในหมู่บ้าน】
【จุดอพยพพิเศษ: ควักลูกตาของคุณออกมาหนึ่งข้าง อีกสิบวินาทีจะอพยพที่ห้องนั่งเล่น】
【จุดอพยพลับ: ไม่ทราบ】
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัว หลูเฉินลืมตาพรึ่บ สิ่งที่เห็นคือห้องนอนแสนอบอุ่น
【ติ๊ง! ผู้เล่นเข้าสู่ด่านคร่าวคด《ความคาดหวังของภรรยา》:
สามีตกงานอยู่บ้าน ภรรยาต้องออกไปทำงานพิเศษทุกวันเพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัว กรุณาสวมบทบาทสามีให้ดี จนกว่าวันเกิดของลูกสาวในอีกสามวันจะสิ้นสุดลง】
เขาลุกขึ้นนั่ง
สิ่งแรกที่เห็นคือรูปถ่ายแต่งงาน
ทว่าใบหน้าของชายหญิงในภาพกลับพร่ามัวราวกับถูกเซ็นเซอร์จนมองไม่ชัด
หลูเฉินลุกขึ้นนั่ง มือสัมผัสกับผ้าห่ม
【ผ้าห่ม (สีขาว): ผ้าห่มที่ผสมขนห่านเล็กน้อย มูลค่า 10 แต้ม】
【แก้วน้ำ (สีขาว): แก้วน้ำกระจกธรรมดา มูลค่า 1 แต้ม】
【รูปถ่ายแต่งงาน (สีม่วง): รูปถ่ายแต่งงานที่คุณหลิงเคยชอบที่สุด มูลค่า 2,000 แต้ม】
พอลงจากเตียง กระดาษแผ่นสีขาวที่ติดอยู่บนประตูสีเทาก็ดูสะดุดตาเป็นพิเศษ
‘ภรรยาออกไปทำงาน เพื่อความสงบสุขของครอบครัว ในฐานะหัวหน้าครอบครัว คุณต้องปฏิบัติตามกฎต่อไปนี้อย่างเคร่งครัด’
‘กฎข้อหนึ่ง: ภรรยาเลิกงานตอนเที่ยงคืนทุกคืน หากเธอกลับถึงบ้านก่อนเที่ยงคืน อย่าเปิดประตูให้เธอเด็ดขาด’
‘กฎข้อสอง: ลูกสาวเลิกเรียนตอนห้าโมงครึ่งเย็น คุณต้องเปิดระบบนำทางในรถก่อนเลิกเรียน แล้วขับไปรับลูกสาวที่โรงเรียนประถมฮั่นฟู่
หากลูกสาวนั่งเบาะหลัง ก่อนถึงบ้านห้ามพูดคุยกับเธอเด็ดขาด’
‘กฎข้อสาม: กรุณารักษาบ้านให้สะอาดเรียบร้อย หากมีหนูโผล่ในบ้าน ให้ไปบ้านข้าง ๆ เพื่อยืมแมวสีขาวของเพื่อนบ้าน’
‘กฎข้อสี่: ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับภรรยาไม่ดีนัก หากภรรยาทำท่าทีอบอุ่นกับคุณเป็นพิเศษ ให้รออยู่ในห้องนอน ห้ามออกไปข้างนอก’
หลังอ่านกฎจบ หลูเฉินก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
ราวกับครอบครัวที่เคยมีความสุขกำลังแตกสลายลง เพราะเรื่องจุกจิกในชีวิตประจำวัน
แม้แต่ห้องที่ควรจะอบอุ่นก็ยังเย็นยะเยือกลงเรื่อย ๆ
เขาเงียบไปนาน
“เอาไปน้อยหน่อยก็แล้วกัน ครอบครัวนี้ก็ลำบากเหมือนกัน”
คนเราต้องกินเพื่อดำรงชีวิต ในเมื่อด่านนี้จะเอาชีวิตหลูเฉิน หลูเฉินหยิบของของมันไปบ้างก็ไม่เกินไปหรอกมั้ง?
คิดได้ดังนั้น หลูเฉินก็เริ่มหาอุปกรณ์ใส่ของในห้องนอน
ห้านาทีต่อมา
เขาลุกขึ้น แล้วลากกระเป๋าเดินทางใบหนึ่งออกมาจากใต้เตียง
【กระเป๋าเดินทางของเฉิงซิน (สีแดง): กระเป๋าเดินทางที่บรรจุสัมภาระของเฉิงซิน มูลค่า 10,000 แต้ม】
หลูเฉินอ่านคำอธิบายของกระเป๋าเดินทางแล้วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
เขาดันมันกลับเข้าไปใต้เตียงอีกครั้ง
บ้าเอ๊ย นี่มันกระเป๋าเดินทางที่บรรจุเฉิงซินงั้นเหรอ
ทำไมใต้เตียงถึงมีของแบบนี้อยู่ได้เนี่ย?
“ใจเย็น ใจเย็นไว้ หลูเฉิน! ในนี้น่าจะยังมีของอย่างอื่นที่ใช้ได้”
หลูเฉินลุกขึ้นเปิดตู้เสื้อผ้าข้าง ๆ ถุงขยะสีดำใบหนึ่งวางอยู่ตรงมุม
ขณะเดียวกัน ข้อมูลเกี่ยวกับตู้เสื้อผ้าก็ปรากฏขึ้น
【ตู้เสื้อผ้าของเฉินจื่อเซวียน (สีแดง): ตู้เสื้อผ้าที่ซ่อนเฉินจื่อเซวียนเอาไว้ มูลค่า 10,000 แต้ม】
หลูเฉินหรี่ตาลงแล้วปิดตู้เสื้อผ้า
“มิน่าถึงเป็นพรสวรรค์สีขาว”
ฉีกรูปถ่ายครอบครัวที่คุณหลิงชอบที่สุด แล้วอพยพจากห้องนอนในอีกสิบนาทีงั้นเหรอ?
สิบนาทีพอให้หลูเฉินตายเป็นหมื่นรอบเลยด้วยซ้ำ
ถ้าหลูเฉินไม่ระมัดระวังมากพอ
มีสายตาสังเกตการณ์เหนือกว่าคนทั่วไป และตรวจสอบห้องนอนอย่างละเอียดไว้ก่อน
ด่านคร่าวคดครั้งแรกนี้คงโดนพรสวรรค์หลอกให้ตายไปแล้ว
“ดูท่าในสนามเด็กเล่นของหมู่บ้านคงมีรางวัลลับอะไรซ่อนอยู่เหมือนกันสินะ?”
หลูเฉินยืนอยู่บนชั้นบน
มองลงไปก็เห็นลานของหมู่บ้านที่มีทั้งสไลเดอร์ ชิงช้า และสนามทราย
ตอนนี้มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งกำลังเล่นชิงช้า ข้างเท้ามีลูกบาสเกตบอลวางอยู่
ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของหลูเฉิน
เด็กชายหมุนศีรษะกลับมา 180 องศา สีหน้ากระตุกเป็นช่วง ๆ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างขึ้นมาอย่างฉับพลัน
เขากวักมือเรียกหลูเฉิน
ท่าทางเหมือนกำลังชวนให้ลงไปเล่นด้วยกัน
เห็นดังนั้น หลูเฉินก็ชูนิ้วกลางให้ เด็กชายพลันหน้าบึ้งตึงลงทันที
หลูเฉินรูดม่านปิด แล้วรู้สึกว่าหัวใจกำลังเต้นเร็วขึ้นทีละน้อย
“คิดสิหลูเฉิน คิดให้ดี สถานการณ์ตอนนี้มีอะไรที่เอามาใช้ประโยชน์ได้บ้าง?”
กระเป๋าเดินทางที่ใส่ภรรยาไว้
ตู้เสื้อผ้าที่ขังลูกสาวไว้
เด็กประถมท่าทางโรคจิตในสนามทรายของหมู่บ้าน...
“บ้าจริง ของสามอย่างนี้มันเชื่อมโยงกันไม่ได้เลยสักนิด!”
หลูเฉินจ้องตู้เสื้อผ้าของเฉินจื่อเซวียนอย่างเหม่อลอย
ไม่กี่นาทีต่อมา หลูเฉินก็ลุกพรวดขึ้นมา “ช่างมันก่อน! กินก่อนค่อยว่ากัน!”
สถานการณ์ของเขาตอนนี้แย่จนไม่รู้จะแย่ไปกว่านี้ได้ยังไงแล้ว
ยิ่งเป็นเวลาแบบนี้ก็ยิ่งใจร้อนไม่ได้
ท้ายที่สุดแล้ว วิธีอพยพของเขาก็มีแค่สามแบบ
เขาต้องรีบค้นหาของให้เร็วที่สุด
จากนั้นหาทางอพยพออกจากด่านก่อนถึงวันที่สาม
เวลาเหลือน้อย แต่งานมีมาก รีบเก็บของมีค่าใส่ห่อไว้ก่อน ต่อให้หนีออกไปไม่ได้ อย่างน้อยก็ได้พยายามแล้ว
ดูเหมือนเพราะพรสวรรค์ผู้ลักลอบขนของ
ของมีค่าพวกนั้นจึงดึงดูดหลูเฉินอย่างประหลาด
เพิ่งเดินมาถึงห้องนั่งเล่น เขาก็เห็นสมุดโน้ตการ์ตูนเล่มหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะทันที
【สมุดบันทึกของเฉินจื่อเซวียน (สีม่วง): สมุดบันทึกที่เฉินจื่อเซวียนลืมไว้ที่บ้าน บันทึกเนื้อหาบางอย่างที่ไม่เป็นที่รู้เอาไว้ มูลค่า 5,000 แต้ม】
“เนื้อหาที่ไม่เป็นที่รู้!” หลูเฉินตื่นตัวขึ้นมาทันที
‘วันที่ 7 กันยายน ปี 3018: คืนนี้พ่อกินแม่อีกแล้ว...’
ประโยคแรกในสมุดบันทึกทำให้หลูเฉินนิ่งเงียบไป
“เด็กสมัยนี้โตเกินวัยกันเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
‘หัวของแม่อยู่ในหม้อ กำลังมองฉันอยู่...’
“เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ ด้วย”
หลูเฉินหรี่ตาแล้วพยักหน้า
มุมมองของเด็ก ๆ นั้นไร้เดียงสาเสมอ
เหมือนกับสมุดบันทึก เห็นอะไรก็เขียนอย่างนั้น
บันทึกตอนแรกพูดถึงเรื่องที่พ่อทำอะไรบ้าง รวมถึงขั้นตอนคร่าว ๆ ตอนเอาคุณหลิงใส่กระเป๋าเดินทาง
หลูเฉินแค่อ่านคร่าว ๆ แล้วพลิกไปหน้าถัดไป
‘แมวดำบ้านข้าง ๆ ดุมาก ทุกครั้งที่ฉันกับชวนชวนเจอมัน มันจะขนฟูใส่เรา คราวก่อนชวนชวนถูกมันกัดจนเนื้อหายไปชิ้นใหญ่...’
แมวดำ?!
หลูเฉินยังอ่านต่อไม่ทันจบ นาฬิกาปลุกก็ดังขึ้น
เขาเหลือบดูเวลา ตอนนี้ห้าโมงแล้ว
เหลืออีกครึ่งชั่วโมงกว่าลูกสาวจะเลิกเรียน
ไม่มีเวลาคิดมาก หลูเฉินคว้ากุญแจแล้ววิ่งไปที่ลิฟต์
เมื่อมาถึงลานจอดรถใต้ดิน เขาก็ใช้กุญแจรีโมตหารถเก๋งสีขาวคันหนึ่งจนเจอ
พอเปิดประตูรถและนั่งลง หลูเฉินก็เห็นกระดาษขนาดเอสี่บนกระจกหน้ารถ
เขายื่นตัวออกไปครึ่งหนึ่งแล้วดึงกระดาษออกมา
ตัวอักษรที่พิมพ์อยู่บนกระดาษเอสี่เป็นระเบียบเรียบร้อยอย่างยิ่ง
‘ประกาศควบคุมยานพาหนะของหมู่บ้านฮั่นฟู่: เนื่องจากช่วงนี้มีชาวเมืองจำนวนมากแจ้งว่า ในเขตเมืองมีผู้กระทำผิดกฎหมายจำนวนมากที่คุกคามความสงบเรียบร้อย เพื่อความปลอดภัยของเจ้าของบ้านทุกท่าน กรุณาปฏิบัติตามกฎการขับขี่ต่อไปนี้อย่างเคร่งครัด’
‘กฎข้อหนึ่ง: หลังเห็นกฎข้อนี้แล้ว กรุณาเข้าไปในรถทันที’
หลูเฉินถือกระดาษเอสี่ไว้ในมือ
ข้างกายเขา มีคนสวมหน้ากากกระต่ายกำลังค่อย ๆ เดินเข้ามา