-
วันนี้อากาศดีเหลือเกิน
อวิ๋นซูได้ยินเสียงฉินเยี่ยนจิงลุกจากเตียง จึงปรือตาขึ้นอย่างงัวเงีย ก่อนจะเห็นแสงแดดสาดเข้ามาในห้องจนสว่างจ้า
ฉินเยี่ยนจิงกำลังผูกเนกไท ก้มตาลงต่ำ สีหน้าเย็นชา มือเรียวยาวข้อนิ้วชัดเจน ขยับทำอะไรก็ดูน่ามองไปหมด
คล้ายจะรู้สึกถึงสายตาของเธอ ฉินเยี่ยนจิงหันกลับมามอง ก่อนเดินเข้ามาโน้มตัวลงจูบริมฝีปากเธอเบา ๆ
อวิ๋นซูล้วงมือออกจากผ้าห่ม วางลงบนอกเขาแล้วลากเสียงยานคาง น้ำเสียงยังเจือความง่วงงุน “ไม่จูบ ยังไม่ได้แปรงฟันเลย”
ฉินเยี่ยนจิงจับจ้องใบหน้าอวิ๋นซู เส้นผมนุ่มสลวยยุ่งเหยิง แก้มขาวอมแดง น่ารักจนเกินจะบรรยาย
เขาหลุบตาลง ลูกกระเดือกขยับ ก่อนจะผละออกตามแรงผลักของเธอเล็กน้อย แล้วก้มลงจุ้มพิตแก้มเธอซ้ำอีกหลายทีอย่างรวดเร็ว
“ได้ ยังไม่ได้แปรงฟัน ไม่จูบ”
อวิ๋นซูรู้สึกว่าทั่วทั้งร่างอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของฉินเยี่ยนจิงจนหนีไม่พ้น จึงโอบเอวเขาไว้เสียเลย ซบหน้าแนบอกแล้วส่งเสียงออดอ้อนสองสามครั้ง
“ไม่จูบแล้ว ไม่จูบแล้ว ฉันจะนอนต่อ”
น่ารักชะมัด เหมือนกำลังอ้อนเลย
มือใหญ่เรียวยาวของฉินเยี่ยนจิงลูบแผ่นหลังอวิ๋นซู ความไม่อยากจากลาก่อขึ้นในใจอย่างฉับพลัน ทุกวันเขาไปทำงานตรงเวลา ไม่เคยรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ ชีวิตเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่ต้องกังวลอะไร แต่ตอนนี้จู่ ๆ เขาก็หวังเหลือเกินว่าจะไม่ต้องไปทำงาน และได้อยู่ต่ออีกสักพัก
ไม่ต้องทำอะไรเป็นพิเศษ แค่กอดอวิ๋นซูเงียบ ๆ แบบนี้ อยู่ด้วยกันตามลำพังสักครู่ ดื่มด่ำกับช่วงเวลาที่มีเพียงเราสองคน แค่นี้ก็ดีมากแล้ว
“ผมไปทำงานนะ ตื่นแล้วอย่าลืมกินมื้อเช้า กินสักหน่อยก็ยังดี ไม่กินอะไรจะไม่ดีกับกระเพาะ กินเสร็จค่อยไปมหาวิทยาลัย”