อวิ๋นซูกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ราวกับมีบางอย่างกำลังขยับยุกยิกอยู่ในใจ
อ้อ ที่แท้ก็เป็นใจหื่น ๆ ของเธอนี่เอง
“อดทนผ่านช่วงนี้ไปคงทรมานแย่เลย” อวิ๋นซูพูดอย่างผึ่งผาย “ฉันช่วยคุณเอง”
“ซูซู...”
เสียนเยว่ดูจะดีใจมาก แต่ก็แฝงความลำบากใจอยู่บ้าง “แต่เรายังไม่ได้เป็นคู่กันนะ ถ้าคุณช่วยผม จะทำให้คุณลำบากหรือเปล่า?”
“จะลำบากอะไรล่ะ พอช่วงติดสัดของคุณผ่านไป ฉันจะยื่นเรื่องกับสมองหลักเพื่อขอยุติช่วงปรับตัว แล้วก็เป็นคู่กับคุณ!”
เสียนเยว่กอดอวิ๋นซูไว้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยในมุมที่เธอมองไม่เห็น
“งั้นก็ฝากด้วยนะ ซูซู”
อวิ๋นซูประคองเสียนเยว่ไปที่เตียง ระหว่างเดินเพียงไม่กี่ก้าว แค่ได้ยินเสียงหอบหายใจของเขา ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำจนแทบเหมือนเลือดจะหยดออกมา