ยากจะปฏิเสธน้ำใจ อวิ๋นซูจึงพักอยู่ที่นี่ต่ออีกสองวัน
ตั้งแต่ข้าวของเครื่องใช้ภายในบ้านไปจนถึงสวนดอกไม้เล็ก ๆ หลังคฤหาสน์ ราวกับเธอได้เห็นกับตาว่าเสียนเยว่เติบโตจากเด็กน้อยผิวขาวนุ่มนิ่มแสนว่านอนสอนง่าย จนกลายเป็นผู้ใหญ่ในวันนี้
ก่อนจากกัน ซู่เซินจัดเนื้อตุ๋นที่เขาทำใส่ไหใบใหญ่สองใบ พร้อมกำชับด้วยความเอ็นดูว่า “เอาไปกินระหว่างทางนะ สูตรนี้พ่อสอนเสียนเยว่แล้ว กินหมดเมื่อไรก็ให้เขาทำให้กินได้เลย”
อวิ๋นซูยิ้มพลางรับมา “ขอบคุณค่ะพ่อ”
ซู่เซินขานรับด้วยเสียงอารมณ์ดี
เสียนเยว่เห็นภาพตรงหน้าแล้ว รอยยิ้มในดวงตาก็ปิดไม่มิด
ซวงหลิงไม่ได้อยู่ด้วย
ปกติเธอมีภารกิจรัดตัว เวลาที่ได้พบอวิ๋นซูก็ยังต้องปลีกออกมา หลังเจอกันและมอบของขวัญให้แล้ว เธอก็กลับไปทุ่มเทกับงานต่อ
อวิ๋นซูจึงส่งข้อความหาเธอทางจอประสาทสัมผัส
กว่า 5 ชั่วโมงต่อมา ซวงหลิงจึงตอบกลับมาว่า “ระวังตัวให้ดีนะ”
ตอนนั้นอวิ๋นซูกับเสียนเยว่ขึ้นยานอวกาศที่กำลังมุ่งหน้าไปยังเนบิวลาฟองสบู่แล้ว
ทีมช่างภาพที่ติดตามไปถ่ายรูปก็เดินทางไปด้วย
ทริปฮันนีมูนกว่า 20 วัน ทั้งคู่ใช้เวลาเกือบ 20 วันไปกับการถ่ายรูปตามสถานที่ทิวทัศน์งดงามเพียงอย่างเดียว ได้ภาพมามากถึงกว่าหมื่นรูป
เสียนเยว่คัดเลือกรูปที่ชอบเก็บไว้ และเก็บไว้ไม่น้อยเลย
ช่วงสองสามวันสุดท้ายจึงเป็นเวลาที่ทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง
อวิ๋นซูพาเสียนเยว่เที่ยวเล่นอย่างเต็มที่อยู่สองวัน จากนั้นก็ไม่ออกจากโรงแรมอีกเลย
วันหยุดหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว
อวิ๋นซูกลับไปทำงานที่หอคอยขาว