การเริ่มต้นทำธุรกิจของหลินจือเหยาเริ่มต้นขึ้นอย่างยิ่งใหญ่
เธอเปิดสตูดิโอแห่งหนึ่ง ไม่รู้ไปชักชวนรุ่นพี่รุ่นน้องที่เพิ่งเรียนจบและเปี่ยมไปด้วยความหวังต่ออนาคตมาจากไหนหลายคน ทั้งกลุ่มเอาแต่ขะมักเขม้นสร้างเกมกันทุกวัน
อวิ๋นซูทำตามที่พูดไว้ ลงทุนให้หลินจือเหยาก้อนหนึ่ง
เธอกลายเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดรองจากหลินจือเหยาทันที หรือเรียกสั้น ๆ ว่าเจ้านายคนที่สอง
อวิ๋นซูไม่เคยเป็นเจ้านายมาก่อน ก่อนหน้านี้ก็ไม่สนใจเรื่องธุรกิจ จึงไม่รู้ว่าจะบริหารอย่างไร
หลินจือเหยาก็ไม่รู้เหมือนกัน
แต่อวิ๋นซูไม่รู้ก็ยังพอว่า ส่วนเธอจะไม่รู้ไม่ได้
หลินจือเหยาจึงเริ่มตั้งใจเรียนอย่างหนัก ช่วงที่เหนื่อยที่สุด เธอแทบจะพักค้างอยู่ที่บริษัททั้งคืน ผมร่วงเป็นกำ ๆ
อวิ๋นซูเห็นแล้วก็สงสาร บางครั้งจึงหาเวลาว่างแวะไปดู เอาข้าวไปให้เธอ ไม่อย่างนั้นคงได้อดอาหารจนตาย
ตอนไปก็ถือโอกาสซื้อนมชานมฝากคนอื่น ๆ ในสตูดิโอด้วย แล้วก็ได้รับรอยยิ้มสดใสกับเสียงร้องเรียก «พี่อวิ๋น» อย่างร่าเริงกลับมาเป็นการตอบแทน
ความพยายามได้รับผลตอบแทนแล้ว
เกมหลายเกมที่สตูดิโอของหลินจือเหยาปล่อยออกมา ต่างได้รับเสียงตอบรับที่ดีในตลาด ยอดเติบโตอย่างต่อเนื่อง
หลินจือเหยาที่ตึงเครียดมาตลอด ในที่สุดก็ได้ถอนหายใจโล่งอก
แล้วเธอก็เข้าโรงพยาบาล
อวิ๋นซูไม่มีทางเลือก สตูดิโอย่อมต้องมีคนดูแล เมื่อผู้ถือหุ้นใหญ่ล้มป่วย ก็มีแต่เธอซึ่งเป็นผู้ถือหุ้นอันดับสองที่ต้องขึ้นมารับหน้าที่แทน
เธอไม่เคยเรียนเรื่องพวกนี้ แต่คอยติดตามฉินเยี่ยนจิงอยู่ข้างกายมาตลอด จึงซึมซับความรู้มาบ้าง บางครั้งเมื่อเห็นว่าเธอสนใจ ฉินเยี่ยนจิงก็จะอธิบายหลักการต่าง ๆ ให้ฟังอย่างละเอียด เมื่อเวลาผ่านไป เธอก็เข้าใจอยู่บ้าง การช่วยหลินจือเหยาจัดการงานชั่วคราวสักสองสามวันจึงไม่ใช่ปัญหา
เทคโนโลยีในช่วงหลายปีมานี้พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว เทคโนโลยีภาพเสมือนจริงกำลังก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง
หากเกมของสตูดิโอพวกเขาใช้เทคโนโลยีภาพเสมือนจริงได้ ก็จะก้าวหน้าไปอีกขั้น
อวิ๋นซูติดต่อบริษัทที่มีเทคโนโลยีภาพเสมือนจริงแห่งหนึ่งในนามสตูดิโอ จัดการตัวเองเล็กน้อยก่อนเข้าพบหุ้นส่วนที่บริษัทอีกฝ่ายส่งมา