“ช่วงนี้ไม่มีอะไรเท่าไร” เสียนเยว่พูดอย่างอ่อนโยน ก่อนจะชะงักลังเลเล็กน้อยแล้วถามว่า “ฉันจะรบกวนคุณหรือเปล่า?”
“จะเป็นไปได้ยังไง!”
อวิ๋นซูตบเบาะข้างตัว “ฉันอยากให้คุณมาดูด้วยกันแทบแย่ รีบมานั่งสิ เราดูด้วยกันนะ”
มุมปากของเสียนเยว่ยกขึ้นน้อย ๆ “ได้”
ช่วงนี้อากาศค่อนข้างร้อน อวิ๋นซูจึงใส่เสื้อแขนสั้นอยู่เสมอ ที่บ้านเปิดเครื่องปรับอากาศตลอดทั้งวันและปรับอุณหภูมิให้พอดี เธอเลยหยิบตุ๊กตามากอดไว้ตัวหนึ่ง
พอเสียนเยว่มาถึง หางของเขาก็เปลี่ยนเป็นหางงูอย่างเป็นธรรมชาติ หางใหญ่ยาวลื่นเย็นตัวนั้นทำให้อวิ๋นซูเปลี่ยนจากกอดตุ๊กตาในมือมากอดหางเขาแทนโดยไม่รู้ตัว
เธอไม่ทันสังเกต หรือจะพูดว่าแม้สังเกตก็ไม่ได้ใส่ใจ กลับขยับตัวเปลี่ยนท่าให้สบายยิ่งขึ้น กอดหางไว้พลางดูละครโทรทัศน์
เสียนเยว่กำลังมองเธอ
เพียงได้มองเธอ ได้อยู่เคียงข้างและสัมผัสกลิ่นอายของเธอที่แผ่ซ่านอยู่รอบตัว เขาก็รู้สึกอิ่มเอมใจ
นี่คือคู่ชีวิตของเขา
พวกเขาจะอยู่ด้วยกันตลอดไป ไม่มีใครแยกทั้งสองออกจากกันได้
ชั่วขณะหนึ่ง ดวงตาสีฟ้าอ่อนโยนคล้ายเปลี่ยนเป็นรูม่านตาแนวตั้งของงู สายตาทั้งอ่อนโยนและทรงอำนาจจับจ้องเธอไว้แน่น ก่อนจะกลับเป็นดังเดิมอย่างรวดเร็ว ก่อนอวิ๋นซูจะหันมามอง
มีเพียงหางงูที่ไม่อยู่ในความควบคุม ค่อย ๆ เลื้อยรัดและไต่ขึ้นมาตามน่องเรียวขาวของหญิงสาว
เนื้อนุ่มขาวอมชมพูบนเรียวขาถูกบีบรัดจนล้นออกมา ดูเย้ายวนอย่างประหลาด
-
วันจันทร์
ตุ๊กตาที่อวิ๋นซูสั่งทำเป็นพิเศษเสร็จแล้ว