“อันนี้เหรอ เพื่อนให้มาน่ะ”
เสิ่นจิ่งอันเหลือบมองกำไลไม้บนมือ ไม่คิดปกปิดแม้แต่น้อย เขาพูดอย่างเปิดเผยว่า “ฉันช่วยเธอไว้ เธอบอกว่าไม่รู้จะขอบคุณยังไง เลยให้ของชิ้นนี้เป็นการตอบแทน”
เซี่ยชิงอวี๋ไม่ใช่คนเอาแต่ใจ ปกติก็ไม่ค่อยก้าวก่ายเรื่องของเสิ่นจิ่งอัน แต่กำไลไม้วงนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ กลิ่นอายปีศาจบนกำไลเข้มข้นราวกับกำลังประกาศอาณาเขต
เสิ่นจิ่งอันเป็นแฟนของเธอ แต่ตอนนี้กลับถูกปีศาจตนหนึ่งตีตรา เธอไม่ชอบเลย
“ถอดออกได้ไหม?”
“ได้สิ” เสิ่นจิ่งอันรับปากโดยไม่ลังเล เขาถอดกำไลออกต่อหน้าเซี่ยชิงอวี๋ แล้วเก็บใส่กระเป๋า
ความรู้สึกประหลาดที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในใจเซี่ยชิงอวี๋พลันสลายไป เธอเริ่มทบทวนว่าตัวเองระแวงเกินไปหรือเปล่า
เธอกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เสิ่นจิ่งอันชิงเอ่ยขึ้นก่อน “ชิงอวี๋ ไม่ต้องคิดมากนะ คุณเป็นแฟนของผม แล้วต่อไปก็จะเป็นภรรยาของผมด้วย คุณอยากให้ผมทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น”
เซี่ยชิงอวี๋ถามว่า “งั้นฉันขอถามได้ไหมว่าเพื่อนที่คุณพูดถึงเป็นใคร อายุเท่าไหร่?”
เสิ่นจิ่งอันนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “เธอเป็นจิ้งจอกตัวเมีย ผมเจอเธอตอนเข้าไปหาของป่าในเขาเมื่อสองสามวันก่อน ขาเธอหัก ผมเลยพาไปโรงพยาบาลสัตว์ แล้วดูแลอยู่หลายวัน กำไลไม้วงนี้เป็นของตอบแทนจากเธอ ส่วนอายุเท่าไหร่ ผมไม่ได้ถาม”
จิ้งจอกตัวเมีย
นี่ไม่ใช่ปฏิกิริยาของคนที่ช่วยชีวิตใครไว้ แต่เป็นการแสดงความรู้สึกหวั่นไหวและตีตราคนรักต่างหาก
เซี่ยชิงอวี๋หลุบตาลง เก็บงำความรู้สึกไว้ “ต่อไปอย่าไปเจอเธออีกได้ไหม?”
เสิ่นจิ่งอันลังเลเล็กน้อย “ได้สิ ยังไงผมกับเธอก็ไม่ได้มีอะไรกันอยู่แล้ว”
เซี่ยชิงอวี๋จึงเผยรอยยิ้มออกมาอีกครั้ง