-: ไม่มีนะ ไม่มี เจียงฉือไป๋หาอาหารกับเครื่องดื่มให้ฉันกินแล้ว
อวิ๋นซูส่งรูปอาหารที่เจียงฉือไป๋นั่งกินเมื่อเช้านี้ไปให้เขา โต๊ะนั้นมีอาหารเรียงรายไม่ต่างจากงานเลี้ยงหรูหรา
-: ฉันแค่คิดว่าทุกคนต่างก็มีงานทำ เจียงฉือไป๋มีงานทำ คุณตาก็มีงานทำ แม้แต่ปีศาจกวางตัวนี้ก็ยังมีงานทำ ฉันเองก็ควรทำงานเหมือนกัน
เวินเหอเห็นรูปแล้วก็ถอนหายใจโล่งอก ขอแค่มีอาหารดี ๆ ให้กิน ไม่ปล่อยให้อวิ๋นซูขาดตกบกพร่องก็พอ
เขาส่งข้อความเสียงไปเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็นว่า “อวิ๋นซู ฟังตาพูดนะ หนูยังเป็นลูกแมวตัวน้อย จะมีชีวิตมาจนถึงตอนนี้ แล้วยังบำเพ็ญเพียรได้ดีขนาดนี้ก็เก่งมากแล้ว ถึงบ้านเราจะไม่ร่ำรวยอะไร แต่หนูอยากได้หรืออยากกินอะไรก็บอกตาได้เลย ตาจะหามาให้ อย่าเพิ่งคิดเรื่องทำงานเลย มันเหนื่อยมาก เข้าใจไหม?”
อวิ๋นซูส่งข้อความเสียงตอบกลับเช่นกัน “คุณตา หนูเข้าใจแล้ว!”
เวินเหอคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยังไม่วางใจ จึงโอนเงินให้อวิ๋นซู 20,000 หยวน “เห็นอะไรที่ชอบก็ซื้อได้เลย ถ้าไม่พอค่อยบอกตา”
อวิ๋นซูดีใจสุด ๆ “คุณตาดีที่สุดเลย รักคุณตานะ รักนะ”
อีกฟากของโทรศัพท์ เวินเหอยิ้มจนหน้าบานเป็นดอกไม้ ลูกค้ามองเขาด้วยความสงสัยอยู่หลายครั้ง ปกติผู้จัดการร้านก็มักยิ้มอยู่แล้ว จะอธิบายอย่างไรดีนะ รอยยิ้มแบบนั้นเหมือนเป็นรอยยิ้มสุภาพที่ใครก็จับผิดไม่ได้ แต่คราวนี้ต่างออกไป รอยยิ้มของเขาสดใสเสียจนเหมือนพร้อมจะคว้าดวงดาวกับดวงจันทร์บนฟ้ามามอบให้ใครสักคน
เสียงพูดของอวิ๋นซูดึงดูดเจียงฉือไป๋ให้เดินเข้ามา