ฉินเยี่ยนจิงโทรศัพท์แจ้งผู้ช่วยหลี่ให้เลื่อนงานช่วงเช้าไปช่วงบ่าย เพื่อเว้นเวลาไว้ไปเยี่ยมคุณปู่
อวิ๋นซูเปลี่ยนเสื้อผ้า
เธอสวมเดรสกี่เพ้าทรงจีนร่วมสมัยสีขาวครีมอ่อน ความยาวคลุมเข่า ผ่าข้างเล็กน้อย ตัดเย็บจากผ้าไหมแท้ ปักลายเรียบหรูไว้ด้านใน ดูสง่างามอย่างยิ่ง ผมยาวถูกรวบขึ้น มีปอยผมเล็กน้อยทิ้งตัวระอยู่ตรงลำคอ เมื่อจับคู่กับต่างหูไข่มุก ก็ยิ่งขับให้เธอดูทั้งอ่อนหวานนุ่มนวลแบบสาวน้อยและสง่างามเหมาะสม
เธอส่องกระจกแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
ไม่เลวเลย
หางตาเหลือบเห็นฉินเยี่ยนจิงกำลังผูกเนกไท นิ้วมือเรียวยาวได้รูปเกี่ยวเนกไทเส้นยาวไว้ ท่วงท่าคล่องแคล่วเด็ดขาดและสุขุม
เธอยื่นสร้อยไข่มุกใส่มือเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนเอ่ยด้วยเสียงนุ่มเบา ราวกับเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้วว่า “ที่รัก ช่วยใส่สร้อยให้หน่อย”
ฉินเยี่ยนจิงชะงัก เงยหน้ามองเธอ
อวิ๋นซูยิ้มจนดวงตาโค้ง
สุดท้ายฉินเยี่ยนจิงก็ยื่นมือมารับ
เขาไม่คุ้นกับการใส่สร้อยให้ใคร แต่เรื่องนี้ไม่ยาก จึงทำได้อย่างคล่องแคล่ว
ลำคอของหญิงสาวขาวผ่องและบอบบาง ปลายนิ้วก้อยสัมผัสผิวเธอเพียงชั่วขณะ ก็รับรู้ได้ถึงความอุ่นนุ่มละเอียดจนแทบไม่อยากละมือ
บางทีอาจเพราะจั๊กจี้ หญิงสาวจึงอดหดคอหนีไม่ได้
ฉินเยี่ยนจิงได้สติ ปัดความคิดฟุ้งซ่านในใจทิ้ง ก่อนเกี่ยวตะขอสีเงินเข้าด้วยกัน
“เรียบร้อยแล้ว”
อวิ๋นซูส่องกระจก ไข่มุกที่เรียงรายอยู่รอบลำคอกลมเกลี้ยงอิ่มเอิบ เปล่งประกายแวววาวนุ่มนวลเมื่อกระทบแสง
“สวยจัง!”
เธอขยับเข้าไปใกล้ฉินเยี่ยนจิง เขย่งปลายเท้าจุ๊บแก้มเขาหนึ่งที แล้วเอ่ยเสียงหวานว่า “ขอบคุณนะที่รัก นี่เป็นรางวัลให้คุณ”