“เข้ามาพร้อมกันเลย!”
สิ้นเสียง ลูกน้องคนหนึ่งที่อยู่ใกล้เย่ปินก็คว้าขวดเหล้าเปล่าบนโต๊ะขึ้นมา ฟาดใส่ศีรษะเขา
เย่ปินไม่แม้แต่จะขยับ
เขาเพียงเอียงตัวหลบเล็กน้อย ขวดเหล้าจึงเฉียดใบหูเขาไป ก่อนจะฟาดเข้ากับหน้าลูกน้องอีกคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างแรง
“อ๊าก!”
ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวน เย่ปินฟาดศอกกลับไป กระแทกเข้าที่ชายโครงของคนที่ลอบโจมตีอย่างจัง
“กร๊อบ”
เสียงกระดูกหักดังชัดเจน
ลูกน้องคนนั้นกระเด็นราวกับถูกรถบรรทุกชน พุ่งไปกระแทกกำแพงอย่างแรง ก่อนจะไถลลงไปกองกับพื้น กุมซี่โครงร้องครวญครางไม่หยุด
เพียงปะทะกันครั้งเดียว ก็ล้มไปแล้วสองคน
อีกแปดคนที่เหลือต่างยืนตะลึงงัน
“มัวยืนบื้ออะไร! ลุยสิ! แม่งเอ๊ย มันมีคนเดียว!”
หวังเถี่ยตะโกนอย่างร้อนรน
ลูกน้องหลายคนกัดฟันกรอด พากันกรูเข้าไปพร้อมกัน
เย่ปินไม่ถอย กลับพุ่งเข้าใส่ ร่างของเขาราวกับพยัคฆ์ร้ายลงจากเขา ทะยานเข้าไปกลางฝูงคน
เขาเคลื่อนไหวเร็วเหลือเชื่อ ลงมือฉับไว ทุกหมัดกระแทกเข้าเนื้อเต็มแรง!
ลูกน้องคนหนึ่งทางซ้ายเหวี่ยงหมัดเข้ามา เย่ปินเบี่ยงตัวหลบ คว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้แล้วบิดลง
“กร๊อบ!”
ข้อมือของลูกน้องคนนั้นถูกบิดจนหัก ความเจ็บปวดทำให้เขาทรุดลงคุกเข่าทันที
เย่ปินไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้พักหายใจ เขายกเข่ากระแทกขึ้นใส่ปลายคางอย่างจัง
“ปัง!”
ชายคนนั้นยังไม่ทันได้ร้องสักแอะ ก็เหลือกตาหมดสติไปแล้ว
ถัดมา ลูกน้องอีกสองคนอ้อมเข้ามาจากทั้งสองด้าน เย่ปินคว้าศีรษะคนหนึ่ง กดลงอย่างแรงพร้อมกับยกเข่าขึ้นกระแทก
เสียงทึบดัง “พลั่ก” ชายคนนั้นเจ็บจนเบ้หน้า
อีกคนฉวยโอกาสเตะเย่ปิน แต่กลับถูกเย่ปินคว้าข้อเท้าไว้ แล้วเหวี่ยงตัวเขาจนสุดแรง ราวกับเหวี่ยงกระสอบ ก่อนฟาดใส่โต๊ะด้านหลัง