ไม่นานนัก ไป๋ซูเยว่ก็รู้สึกถึงความผิดปกติเล็กน้อย
ตอนแรกเธอนึกว่าเป็นโทรศัพท์ของเฉินอิน
เธอจึงหันไปบอกเฉินอินทันทีว่า “เฉินอิน โทรศัพท์นายทิ่มฉันอยู่นะ”
แต่พอหันไป ไป๋ซูเยว่กลับพบว่า...
โทรศัพท์ของเฉินอินยังขยายใหญ่ขึ้นได้ด้วยหรือ?
เธอเข้าใจทันทีว่านั่นคืออะไร
ใบหน้างามพลันแดงก่ำ
“คนบ้า!”
ไป๋ซูเยว่พึมพำด่าเสียงเบา ก่อนหันกลับไป
แต่เธอกลับไม่มีทีท่าว่าจะเดินหนี ยังคงยืนอยู่ตรงหน้าเฉินอินในท่าเดิม
ใบหน้าของเฉินอินแดงเรื่อด้วยความกระอักกระอ่วน
เขาไม่กล้าหายใจแรงด้วยซ้ำ...
ทั้งหมดเป็นเพราะร่างกายหนุ่มแน่นนี่แท้ ๆ!
…………
…………
หลังจากส่งไป๋ซูเยว่ถึงป้ายรถเมล์หน้าทางเข้าหมู่บ้านสวนวั่งเจียง เฉินอินก็รีบย้อนกลับไปอย่างไม่รอช้า
ระหว่างทางกลับ เฉินอินเอาแต่คิดถึงรูปถ่ายชุดนั้น
พอรถเมล์จอดที่ป้ายใกล้สตูดิโอ เขาก็วิ่งกลับไปที่ร้านอย่างรวดเร็ว
เปิดประตูกระจกชั้นหนึ่งเข้าไป ก็เห็นกล่องสินค้าหลายใบวางเรียงเป็นระเบียบอยู่ตรงมุมห้อง
เฉินอินตรงขึ้นไปชั้นสอง เปิดคอมพิวเตอร์ เสียบสายข้อมูล แล้วถ่ายโอนรูปที่ถ่ายวันนี้ออกมาทีเดียวทั้งหมด
เขามองภาพคมชัดบนหน้าจอที่เห็นแม้กระทั่งลายเนื้อผ้า แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
เริ่มจากแยกหมวดหมู่และจัดระเบียบรูปถ่ายก่อน
ภาพหลัก ภาพรายละเอียด และภาพนางแบบสวมใส่ แยกไว้เป็นหมวดหมู่
จากนั้นก็ใช้โปรแกรมปรับสีเล็กน้อย ให้สีดูสะอาดตาและมีระดับขึ้น
ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เฉินอินก็เปิดหลังร้านของเถาเป่าเพื่อเริ่มลงสินค้า
【ชื่อสินค้า】เดรสคอวีเอวเข้ารูปสไตล์เกาหลี ลุคสุภาพเรียบร้อย พรางหุ่น จัดส่งฟรี
เฉินอินจ้องชื่อสินค้าอยู่พักใหญ่ ก่อนพิมพ์ข้อความบรรทัดนี้ลงไป
ในยุคนั้น ระบบค้นหาของเถาเป่ายังเรียบง่ายมาก ยิ่งใช้คำค้นได้ตรงและวางไว้ด้านหน้าเท่าไร สินค้าก็ยิ่งถูกมองเห็นมากขึ้น