เฉินอินกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ใจพลันไหววูบขึ้นมาเล็กน้อย
พูดกันตามตรง ทั้งรูปร่างและหน้าตาของไป๋ซูเยว่เรียกได้ว่าไร้ที่ติ
เธอสูง 170 เซนติเมตร มีส่วนโค้งเว้ารูปตัวเอสได้สัดส่วน ยืนตรงไหนก็เป็นไม้แขวนเสื้อชั้นดี
แต่ปัญหาคือ...
“ไม่ได้” เฉินอินปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด
“ทำไมล่ะ!” ไป๋ซูเยว่ร้อนใจ “ฉันสู้เซียวเซียวตรงไหนไม่ได้?”
“ไม่ใช่เรื่องว่าเธอสู้เขาไม่ได้หรือเปล่า”
เฉินอินชี้ตัวเอง “เธอก็รู้ว่าฉันเซ็นข้อตกลงกับแม่เธอไว้แล้ว ว่าจะรักษาระยะห่างกัน แล้วตอนนี้เธอมาหาฉันเพื่อเป็นนางแบบ แบบนี้มันเรื่องอะไรกัน?”
“ในข้อตกลงก็แค่ห้ามเราคบกันไม่ใช่เหรอ?”
ไป๋ซูเยว่เบ้ปาก “เป็นนางแบบไม่ได้แปลว่าคบกันสักหน่อย จะถือว่าผิดข้อตกลงได้ยังไง?”
“...”
เฉินอินถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ฟังดูแล้วก็มีเหตุผลอยู่เหมือนกัน?
อีกอย่าง เขาก็พยายามรักษาระยะห่างจากเธอเต็มที่แล้ว เป็นเธอเองที่ดึงดันจะมาหา
แบบนี้คงไม่ถือว่าผิดข้อตกลงหรอกมั้ง?
ไป๋ซูเยว่ก้าวเข้ามาใกล้อีกหนึ่งก้าว เงยใบหน้าเล็กงามขึ้น จ้องเฉินอินเขม็ง
“ฉันไม่เอาค่าจ้างก็ได้ ขอแค่เลี้ยงข้าวก็พอ ได้ไหม?”
เฉินอินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าในที่สุด
ของฟรีแบบนี้ ไม่เอาก็เสียดายแย่
พอเห็นเฉินอินตกลง ไป๋ซูเยว่ก็ดีใจเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นถูกใจ ยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์
“ขึ้นไปข้างบนก่อน”
เฉินอินปิดประตูกระจกชั้นหนึ่ง แล้วหันหลังขึ้นไปชั้นสอง
ไป๋ซูเยว่ถอดแว่นกันแดดเหน็บไว้ที่คอเสื้อ แล้วเดินตามเฉินอินขึ้นไปติด ๆ