「แง๊น ๆ ๆ…」
สิบนาทีต่อมา เสียงไซเรนก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
รถตำรวจคันหนึ่งจอดหน้าสตูดิโอ ตำรวจ 4 นายลงจากรถ คนหนึ่งอาวุโสหน่อย ส่วนอีกสามคนยังหนุ่ม
ตำรวจสูงวัยกวาดตามองชั้นหนึ่งที่ถูกทุบจนเละเทะ ก่อนขมวดคิ้วถามว่า
「เกิดอะไรขึ้น」
เฉินอินเล่าเรื่องราวทั้งหมดตามตรง
พอเฉินอินพูดจบ เฉินป๋อก็รีบแทรกขึ้นมาทันที
「คุณตำรวจครับ คอมพิวเตอร์ กล้องถ่ายวิดีโอ โต๊ะเก้าอี้ข้างบนถูกพวกมันพังหมดเลย!」
「รวมค่าเสียหายแล้วเกินหมื่นหยวน แบบนี้พอให้ติดคุกได้แล้วใช่ไหมครับ」
ตำรวจสูงวัยกลับขมวดคิ้ว มองเฉินอินแล้วถามว่า
「ในร้านมีกล้องวงจรปิดไหม」
เฉินอินส่ายหน้า
「ไม่มีครับ」
「แล้วจะพิสูจน์ได้ยังไงว่าเป็นฝีมือพวกเขา」
ตำรวจถอนหายใจ 「ไม่มีหลักฐาน พวกเราก็จับคนไม่ได้」
「ผมทำได้แค่พาพวกเขากลับไปที่สถานีเพื่อสอบปากคำก่อน แต่…พวกเขาจะยอมรับหรือเปล่าก็อีกเรื่อง」
พอได้ยินเช่นนั้น เฉินป๋อก็หมดเรี่ยวแรงลงทันที
แค่ใช้ปลายเท้าคิดก็รู้แล้วว่า พวกนักเลงกลุ่มนั้นไม่มีทางโง่ถึงขั้นยอมรับเองว่าทุบร้าน
ถึงตอนนั้นพวกมันก็แค่นั่งอยู่ตรงนั้น แล้วดึงดันว่า 「ฉันแค่เดินผ่านมา เลยแวะเข้ามาดูเสื้อผ้าในร้าน」 นายจะทำอะไรพวกมันได้
「แล้ว…ก็ปล่อยไปแบบนี้เหรอ」
เฉินป๋อถามอย่างไม่ยินยอม
ตำรวจไม่ได้ตอบ เพียงให้เฉินอินทิ้งช่องทางติดต่อไว้ บอกว่าจะติดตามเรื่อง แล้วก็ขึ้นรถจากไป