หลิวเทียนหาวกวาดตามองสตูดิโอที่ดูเรียบง่ายแห่งนี้ ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่กล่องเสื้อผ้าผู้หญิงหลายกล่องตรงมุมห้อง ซึ่งยังไม่ได้แกะออก
“จุ๊ ๆ ขายเสื้อผ้าผู้หญิงเหรอ?”
หลิวเทียนหาวใช้ไม้เบสบอลเขี่ยกล่องกระดาษใบหนึ่ง “ไม่ยักรู้เลยว่าผู้ชายตัวโตอย่างแกจะทำมาหากินแบบผู้หญิง”
“เกี่ยวอะไรกับแกด้วยวะ?”
เฉินอินสีหน้าขรึมลง “หลิวเทียนหาว ที่นี่ไม่ต้อนรับแก พาคนของแกออกไป!”
“ออกไปเหรอ?”
หลิวเทียนหาวทำท่าเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก แล้วเงยหน้าหัวเราะเสียงดังอย่างเกินจริง
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
ลูกน้องหลายคนที่ยืนอยู่ด้านหลังพลอยหัวเราะตามไปด้วย
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ~”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ~”
พอหัวเราะจบ หลิวเทียนหาวก็หุบยิ้มฉับพลัน ก่อนจ้องเฉินอินด้วยสายตาอำมหิต
“เฉินอิน คราวก่อนที่ร้านคาราโอเกะ แกไม่เก่งนักหรือไง?”
“อาศัยกระบองเหล็กห่วย ๆ สองอัน เล่นงานฉันจนมีสภาพแบบนั้น”
หลิวเทียนหาวยกไม้เบสบอลขึ้น ชี้ไปทางเฉินอิน “วันนี้ฉันพาพี่น้องมาอุดหนุนแกโดยเฉพาะ มีอะไร แกไม่ต้อนรับหรือไง?”
สิ้นเสียง ชายเจ็ดแปดคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาก็พากันก้าวเข้ามาข้างหน้าพร้อมกัน
ไม้เบสบอลอะลูมิเนียมอัลลอยครูดไปกับพื้น ส่งเสียงเสียดหู
“แม่งเอ๊ย!”
เฉินป๋อสบถในใจ แล้วหันไปมองเฉินอินที่อยู่ข้างกาย
“อินจื่อ เอาไงดี จะสู้กับพวกมันไหม?”