หลังแต่งงาน หลินเหวินจิ้งกับเฉินเยว่ฉีก็ไปเรียนต่อที่สหรัฐฯ ทั้งคู่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน เพียงแต่เลือกเรียนคนละสาขา
ไม่คิดเลยว่าเธอจะได้พบคนที่ไม่คาดฝันที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้
ตอนเติ้งเคอปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า หลินเหวินจิ้งถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง
“เป็นอะไรไป ไม่เจอกันปีเดียวก็จำฉันไม่ได้แล้วเหรอ?”
เติ้งเคอสวมเสื้อโค้ตสีดำทั้งชุด เปลี่ยนทรงผมเป็นลอนแบบญี่ปุ่น ทั่วทั้งตัวให้ความรู้สึกสบาย ๆ ดูผ่อนคลาย หากเขาไม่เอ่ยปากขึ้นมากะทันหัน หลินเหวินจิ้งคงจำเขาไม่ได้จริง ๆ
วันแต่งงานของพวกเขา เติ้งเคอออกจากงานไปก่อนโดยไม่ได้อยู่จนจบ หลินเหวินจิ้งจึงไม่ได้พบเขา
“แค่ไม่คิดว่าคุณจะมาอยู่ที่นี่น่ะ” หลินเหวินจิ้งตอบ
เติ้งเคอข่มกลั้นความรู้สึกในแววตา ก่อนยิ้มบาง ๆ
เธอไม่เข้าใจหรือไง? ก็เพราะเธออยู่ที่นี่ เขาถึงมาอยู่ที่นี่ไง
“ในเมื่อบังเอิญเจอกันแล้ว ไปดื่มด้วยกันสักแก้วไหม?”
เขาเอ่ยราวกับไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก ไม่มีใครเห็นฝ่ามือของเขาที่ชื้นเหงื่อ
“อืม... คงไม่ได้หรอก”
เมื่อหันไปตามทิศทางที่หลินเหวินจิ้งส่งสัญญาณ เติ้งเคอก็เห็นเฉินเยว่ฉีเดินเข้ามาช้า ๆ
เฉินเยว่ฉีเดินตรงมาหาเธอ แล้วจับมือหลินเหวินจิ้งไว้เหมือนเช่นทุกครั้ง
“หนาวขนาดนี้ ทำไมไม่ใส่ถุงมือ?”
“ก็เพราะมีคุณอยู่ไง”
หลินเหวินจิ้งยิ้มตาหยี มองเฉินเยว่ฉีสอดมือของเธอเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเขา มือที่เย็นเฉียบพลันได้สัมผัสความอบอุ่น