หลังจากขอแต่งงานสำเร็จ เฉินเยว่ฉีกับหลินเหวินจิ้งก็คุยกันว่าจะจัดงานแต่งทันทีหลังเรียนจบ
พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายยังไม่เคยพบหน้ากันอย่างเป็นทางการด้วยซ้ำ หลินเหวินจิ้งถึงกับลืมบอกพ่อแม่ว่าจดทะเบียนสมรสแล้ว
พอเธอพาเฉินเยว่ฉีกลับบ้าน พ่อแม่ก็ยังตั้งตัวไม่ทัน
เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู แม่หลินก็เปิดประตูออก คิดว่าเป็นพนักงานส่งของหรือใครสักคน
แต่ทันทีที่เปิดประตู เธอก็เห็นลูกสาวคนโปรดกับชายหนุ่มรูปหล่อที่ถือกล่องของขวัญอยู่ในมือ
แม่หลินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติ รอยยิ้มยินดีก็ปรากฏบนใบหน้า
“จิ้งจิ้ง กลับมาทำไมจ๊ะ?!”
“แม่คะ นี่สามีหนู เฉินเยว่ฉีค่ะ”
หลินเหวินจิ้งยิ้มพลางแนะนำ เฉินเยว่ฉีดูประหม่าอยู่ไม่น้อย เขาทักทายแม่หลินว่า
“สวัสดีครับคุณน้า”
“อ้อ จ้ะ จ้ะ”
จู่ ๆ ลูกสาวก็พาแฟนหนุ่มหน้าตาดีกลับมาบ้าน แม่หลินได้แต่พยักหน้ารับไม่หยุด ก่อนเชิญทั้งคู่เข้าไปข้างใน
เมื่อทั้งสองนั่งลงบนโซฟาแล้ว เธอถึงค่อยเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย พูดติดอ่างว่า
“จิ้งจิ้ง เมื่อกี้ลูกว่าอะไรนะ สะ...สามีเหรอ?!”
พอเห็นว่าแม่หลินได้สติ เฉินเยว่ฉีก็ลุกพรวดขึ้นยืน ตัวเกร็งไปทั้งร่าง รีบอธิบายอย่างประหม่า
“คุณน้าครับ ผมกับเหวินจิ้งจดทะเบียนกันแล้ว ขอโทษที่ไม่ได้บอกล่วงหน้านะครับ”
พูดจบเขายังโค้งคำนับอีกครั้ง ทำเอาแม่หลินตกใจ รีบประคองเขาให้ลุกขึ้น
“อ๊ะ ไม่เป็นไร ๆ น้าก็แค่ตกใจมากไปหน่อย”
เห็นทั้งคู่ประหม่า แถมเฉินเยว่ฉียังโค้งคำนับ หลินเหวินจิ้งก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
เธอเดินเข้าไปคล้องแขนแม่ น้ำเสียงออดอ้อน
“แม่คะ ขอโทษนะ หนูกับฉีฉีจดทะเบียนกันมาพักหนึ่งแล้ว แต่ลืมบอกแม่กับพ่อ”