เผยอวี้หรงชะงักไปเล็กน้อย
นางนึกไม่ถึงว่าท่านอ๋องยังอยู่ที่นี่ อีกทั้งยังออกมาจากตำหนักด้านหลัง
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็ส่งหนังสือหมั้นหมายขึ้นไปอย่างเด็ดขาดภายใต้แรงกดดันจากบุรุษตรงหน้า
มือของฮั่วสวินซึ่งข้อนิ้วเด่นชัดคีบมุมหนังสือหมั้นหมายไว้แผ่วเบา เพียงก้มตากวาดมองคราหนึ่ง ก็แค่นเสียงหัวเราะเบา ๆ
สีหน้าของเขาคล้ายยิ้มแต่ไม่ยิ้ม เพียงยื่นหนังสือหมั้นหมายคืนให้เผยอวี้หรงอย่างส่ง ๆ แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากแขนเสื้อมาเช็ดนิ้วอย่างไม่ใส่ใจ
จากนั้นจึงยกเปลือกตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน เอ่ยกับฮูหยินหวังที่ยังคงคำนับเขาด้วยท่าทีหวาดหวั่นว่า “ผู้อาวุโสเจียง ฮูหยินรองเผย พวกท่านแน่ใจหรือว่าหนังสือหมั้นหมายฉบับนี้ลงนามไว้เมื่อสามปีกว่าก่อน?”
ฮูหยินฮั่นสะดุ้งตัวสั่นทันทีเมื่อถูกเขาถามเช่นนั้น
นางเป็นนายหญิงผู้ดูแลจวนมาสิบกว่าปี พบเห็นเรื่องราวใหญ่โตมามาก ทว่าถูกท่านอ๋องเอ่ยชื่อถามต่อหน้า นี่เป็นครั้งแรก
ฮูหยินฮั่นรีบก้าวออกมา คำนับอีกครั้งก่อนตอบว่า “กราบทูลท่านอ๋อง หนังสือหมั้นหมายฉบับนี้...ลงนามเมื่อสามปีกว่าก่อนจริง ตราประทับทางการของที่ว่าการอำเภอประทับอยู่บนนั้น ย่อมปลอมแปลงไม่ได้”
ฮั่วสวินพยักหน้า เสียงทุ้มต่ำกังวานค่อย ๆ ดังก้องไปทั่วตำหนัก แม้น้ำเสียงไม่ดังนัก แต่กลับส่งถึงหูทุกคนอย่างชัดเจน
“หนังสือหมั้นหมายฉบับนี้ไม่ใช่ของปลอมจริง ทว่า...ก็ไม่ใช่ของแท้เช่นกัน”
สิ้นคำ ภายในโถงพลันเงียบงันไปชั่วขณะ บรรดาสตรีที่มาร่วมงานต่างเผยสีหน้าใคร่รู้
ไม่ใช่ของปลอม แต่ก็ไม่ใช่ของแท้ หมายความว่าอย่างไร?
หนังสือหมั้นหมายมังกรหงส์ยังปลอมแปลงได้อีกหรือ?