ฝ่ามือของโค่วอี้หร่านชื้นไปด้วยเหงื่อเย็น หลังชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง นางก็พยักหน้าเบา ๆ
“คำที่ท่านอ๋องตรัสไว้ ชิ่งหยางจดจำได้ขึ้นใจ ในเมื่อท่านอ๋องปฏิเสธชิ่งหยางอย่างชัดเจนแล้ว ชิ่งหยางย่อมรู้จักสำรวมตน จะไม่ตามตอแยท่านอ๋องอีก”
ร่างสูงใหญ่ของฮั่วสวินประหนึ่งขุนเขาที่ใกล้ถล่ม แผ่แรงกดดันมหาศาลปกคลุมร่างนางอย่างเงียบงัน
ทว่านางยังคงเอ่ยถ้อยคำเหล่านี้ออกมาได้โดยสีหน้าไม่เปลี่ยน ย่อมเห็นได้ว่านางตัดสินใจแน่วแน่เพียงใด
แล้วฮั่วสวินเล่า? เมื่อได้ยินคำตอบอันชัดเจนจากปากนาง เขาคิดว่าตนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่ากลับมีความอึดอัดใจผุดขึ้นมาอย่างฉับพลัน จนแทบอดใจไม่ไหว อยากทำลายบางสิ่งให้สิ้น!
ทั้งที่ทุกสิ่งล้วนอยู่ในกำมือเขามาโดยตลอด และผู้ที่ปฏิเสธนางก็คือเขา แต่เมื่อนางเอ่ยย้ำอย่างชัดแจ้งว่าจะไม่ตามตอแยอีก สายพิณแห่งสติที่ขึงตึงอยู่ในใจก็แทบขาดผึง!
เขาไม่เข้าใจว่าตนเป็นอะไรไป แต่รู้ดีว่าไม่อยากฟังนางพูดต่อแม้แต่น้อย
เขาชักมือกลับ ยืดกายขึ้นตรง ก่อนก้มมองนางด้วยสายตาเย็นชา
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าและแมวของเจ้าอย่าได้มาปรากฏต่อหน้าเปิ่นหวังอีก!”
สีหน้าของเขาเย็นเยียบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หนาวเหน็บประหนึ่งเพิ่งผ่านหิมะตก ทำให้โค่วอี้หร่านทั้งหวาดกลัวทั้งน้อยใจ
นางก็เพียงเคยหลงรักเขาเท่านั้น จำเป็นต้องรังเกียจนางถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
นางเป็นองค์หญิงแห่งต้าหยวน มิใช่สิ่งโสมมที่ต้องหลบซ่อนจากผู้คนเสียหน่อย
ยิ่งกว่านั้น นางก็สาบานไปแล้วว่าจะไม่ตามตอแยเขาอีก เหตุใดเขายังต้องกล่าววาจาทำร้ายจิตใจเช่นนี้ด้วย!