โค่วอี้หร่านถูกวิธีพูดตรงไปตรงมาของเขาทำให้พลอยหน้าแดงตามไปด้วย
มีความสุขหรือไม่?
เมื่อนางถามตนเองอย่างตรงไปตรงมา ความประหลาดใจกลับมีมากกว่า
แต่ถึงอย่างไรนางก็ไม่ได้รังเกียจเขา
ในเมื่อตัดสินใจมอบโอกาสให้กันแล้ว นางย่อมไม่ขลาดกลัวหรือลังเล นางจะกล้าหาญและก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างองอาจ!
นางยิ้มให้เขาอย่างสดใส แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น “มีความสุข”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเผยเห่อเย่ยิ่งเบิกบาน ดวงตาดุจดวงดาวคู่งามโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว ดูคล้ายคนโง่งมอยู่บ้าง
โค่วอี้หร่านไม่คิดเลยว่าแม่ทัพหนุ่มผู้จะสร้างชื่อกระฉ่อนชายแดนในอีกสามปีข้างหน้า จนศัตรูได้ยินชื่อก็หวาดหวั่น ยามมีความสุขจะมีท่าทางเช่นนี้ นางอดหัวเราะตามไม่ได้
วันนั้นทั้งสองแลกของแทนใจที่อุทยานหลวง วันนี้เผยเห่อเย่เป็นฝ่ายเอ่ยถึงความคืบหน้าของตน “เมื่อวานกลับไปแล้ว กระหม่อมก็ส่งจดหมายถึงท่านพ่อและท่านแม่ แจ้งความปรารถนาที่อยากแต่งองค์หญิงเป็นภรรยา เมื่อท่านพ่อได้รับจดหมาย จะทูลขอพระราชทานสมรสจากฝ่าบาทด้วยตนเอง หากรวดเร็วก็ใช้เวลาเพียงเดือนครึ่ง”
มารดาของเผยเห่อเย่มีชาติกำเนิดจากตระกูลแม่ทัพ และติดตามเซียวโหวอานประจำชายแดนมาโดยตลอด
ในจวนโหวเหลือเพียงอาสะใภ้รองซึ่งเป็นม่าย คอยจัดการกิจธุระประจำวัน
ท่านอารองแห่งจวนโหวก็เป็นขุนศึกกล้าหาญผู้หนึ่ง ทว่ากลับสิ้นชีพในสนามรบตั้งแต่อายุยังน้อย กล่าวได้ว่าตระกูลโหวทั้งตระกูลล้วนภักดีต่อแผ่นดินและสละชีพเพื่อชาติ
โค่วอี้หร่านเองก็รู้สึกเป็นเกียรติที่ได้แต่งเข้าตระกูลเช่นนี้
นางพยักหน้า “ข้าจะรอเจ้า”
ถ้อยคำอ่อนโยนของนางทำให้หัวใจเผยเห่อเย่อบอุ่น เมื่อมองใบหน้างดงามอ่อนหวานของนาง เขารู้สึกราวกับหัวใจทั้งดวงจะอ่อนยวบเป็นสายน้ำในฤดูวสันต์
เขามองนางด้วยแววตายิ้มละไม น้ำเสียงแผ่วเบาและอ่อนหวาน “องค์หญิง ชาตินี้กระหม่อมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังเป็นแน่”
เขายื่นมือข้างหนึ่งออกมาตรงหน้านาง แบฝ่ามือรอไว้ ขนตาของโค่วอี้หร่านที่ก้มต่ำสั่นไหวเล็กน้อย หลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นางก็ค่อย ๆ ยื่นมือไปวางลงบนฝ่ามือของเขา