ลู่หมิงมองพี่สาวที่เปื้อนแป้งตรงหน้า นึกอยู่พักหนึ่งก็ยังจำไม่ได้
“พี่ฮวา?” จางก่วงหัวเข้ามาใกล้ๆ กระซิบเตือน “เธอเป็นผู้อำนวยการฝ่ายสตรีของหมู่บ้านเหวินเฉวียน”
พี่สาวคนนั้นไม่สนใจจางก่วงหัว เอามือเช็ดผ้ากันเปื้อนสองที แล้วเดินวนรอบลู่หมิงครึ่งรอบ ยิ่งมองก็ยิ่งยิ้ม
“นี่นายนั่นแหละ! หลานชายบ้านเจี้ยนจวิน! คิ้วเข้มตาโต คิ้วคมดั่งดาบ ดวงตาเป็นประกายดั่งดาว มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนตระกูลลู่”
ลู่หมิงอึ้งไป
“พี่ฮวา รู้จักผมด้วยเหรอ?”
“จะไม่รู้จักได้ยังไง?” พี่ฮวาตบต้นขาฉาด “ป้าสะใภ้สามของนาย จ้าวซิ่วเฟิน เป็นลูกพี่ลูกน้องฉัน ตอนเด็กๆ ป้าสามกับอารองพานายมาเที่ยวบ้านฉัน ตอนนั้นนายเพิ่งสามสี่ขวบ หน้าร้อนแก้ผ้าโจ่งวิ่งทั่วบ้าน ป้าสามกลัวนายโดนไก่จิก อุ้มนายไว้ นายก็เยี่ยวรดตัวป้าสามเต็มไปหมด”
ชาวบ้านพากันหัวเราะลั่น
จางก่วงหัวยืนแข็งอยู่กับที่ ไม่รู้ควรหัวเราะหรือควรห้ามดี
ลู่หมิงรู้สึกเสียหน้า เขาเป็นลูกชายคนเดียวของรุ่นหลานตระกูลลู่ เป็นที่รักของทุกคน
ตอนเด็กๆ บางทีพ่อแม่ยุ่ง ป้าสามก็มักจะคอยเลี้ยงดูเขาพร้อมกับลู่ยวน
“พี่ฮวา นั่นมันเรื่องเมื่อยี่สิบปีที่แล้วนะ” ลู่หมิงได้แต่ยอมรับ
พี่ฮวาหัวเราะจนหุบไม่ลง “ใช่สิ ยี่สิบปีแล้ว! ตอนนั้นนายขาวอวบอ้วน เหมือนเด็กในภาพวาดปีใหม่เลย ตอนนั้นฉันก็บอกว่าเด็กคนนี้โตไปต้องมีอนาคตแน่”
ฟางอวี๋ก้มหน้าพลิกรายงานการสำรวจแร่
เด็กในภาพวาดปีใหม่แก้ผ้าวิ่งไปทั่วบ้าน
เธอนึกภาพนั้นในหัวแล้ว รู้สึกว่าวันนี้ไม่ได้มาเสียเที่ยว
พี่ฮวาพูดๆ อยู่ก็เอื้อมมือจะมาบีบแก้มลู่หมิง
ลู่หมิงเบี่ยงตัวหลบ
"พี่ฮวา ผมยี่สิบห้าแล้วนะ"
"ยี่สิบห้าแล้วยังไง? ในสายตาฉัน นายก็ยังเป็นเด็กแก้ผ้าคนนั้นอยู่ดี" พี่ฮวาหัวเราะจนตาหยี "ป้าสามนายสบายดีไหม?"