หูขุยรู้สึกเหมือนโลกดับวูบ ในหัวเหลือเพียงเสียงหึ่งๆ
เฉินจื้อหย่วนเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้
“หัวหน้าหม่า ที่ท่านบอกว่าล้านห้าต่อหมู่…… ต้องจ่ายใช่ไหมครับ?”
“ต้องจ่ายแน่นอน” หัวหน้าหม่าเอามือไขว้หลัง น้ำเสียงราบเรียบ “นโยบายรัฐ เขียนชัดเจนเป็นลายลักษณ์อักษร ที่ดินอุตสาหกรรมเปลี่ยนเป็นเชิงพาณิชย์ ต้องจ่ายส่วนต่างการโอนที่ดินเพิ่ม ราคานี้ผมไม่ได้กำหนดเอง เป็นราคาแนะนำของกรมทรัพยากรธรรมชาติมณฑล อำเภอยวิ๋นเมิ่งยังถูกละครับ อำเภอข้างเคียงเริ่มต้นที่แสนแปด”
เฉินจื้อหย่วนหันไปมองหูขุย
หูขุยไม่ได้มองเขา
สายตาของเขาทะลุผ่านกระจกห้องประมูล ไปจอดที่รถมายบัคในลานจอดรถ
รถติดเครื่องแล้ว
ตัวถังสีดำสนิทสะท้อนแสงอาทิตย์ เคลื่อนออกจากลานจอดอย่างช้าๆ เลี้ยวเข้าถนนสายหลัก รวมเข้ากระแสรถ แล้วหายวับไป
หูขุยจึงดึงสายตากลับมา จ้องป้ายหมายเลขที่คว่ำอยู่บนโต๊ะ
สี่สิบล้าน
บวกกับส่วนต่างที่ต้องจ่ายเพิ่มร้อยล้าน
ร้อยสี่สิบล้าน
ในมือเขามีเงินสดแค่สามสิบหกล้านกว่าๆ โดยสามสิบห้าล้านเป็นเงินกู้จากธนาคารที่จำนองบ้านสองหลัง โรงงานสองแห่ง
พูดง่ายๆ คือเขาใช้ทรัพย์สินทั้งหมด ซื้อที่ดินผืนหนึ่งที่ตัวเองไม่มีปัญญาใช้
“ประธานหู?” หัวหน้าหม่าเรียก
หูขุยสะดุ้งตื่น ลูกกระเดือกขยับ
“หัวหน้าหม่า เรื่องการจ่ายเพิ่ม… มีนโยบายผ่อนชำระไหมครับ?”