"นี่มันเรื่องดีนะ" ลู่หมิงพูด
เจิ้งจ้านหยงดูเหมือนจะไม่ได้ยิน จึงพูดต่อไปว่า "ประธานลู่ ผมบอกตามตรงนะ การร้องเรียนแบบนี้เราได้ยินทุกปี ส่วนใหญ่ก็พวกกลั่นแกล้งกันเองในวงการ ไม่มีสาระอะไรหรอก
การจ่ายเงินเดือนเป็นเรื่องของบริษัท ตราบใดที่ไม่ต่ำกว่าค่าแรงขั้นต่ำ เราก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย ผมแค่ดำเนินการตามขั้นตอน โทรแจ้งให้ทราบก็พอ คุณรู้ไว้ก็แล้วกัน"
"เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ เรื่องดีอะไร?"
ลู่หมิงหัวเราะ "ไม่มีอะไรหรอก ผอ.เจิ้ง เอกสารร้องเรียนนี่ขอสำเนาสักฉบับได้ไหม?"
เจิ้งจ้านหยงอึ้งไป "คุณจะเอาไปทำอะไร?"
"เก็บไว้เป็นหลักฐานน่ะ"
"ก็ได้ ให้คนมาเอาแล้วกัน"
ลู่หมิงวางสาย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
สี่ร้านรวมหัว ล่าฉลามขาวยักษ์
เสิ่นหลียืนอยู่หน้าประตู ฟังบทสนทนาเมื่อกี้ได้ความคร่าวๆ "จะให้ฟางอวี๋เข้ามาจัดการไหม?"
"ไม่ต้อง" ลู่หมิงลุกขึ้นเดินไปริมหน้าต่าง
ลานด้านล่าง มีสามล้อส่งของสองคันมุ่งหน้าไปทางว่านเจียฝู บรรทุกน้ำแร่เต็มคันรถ
"เสิ่นหลี คุณว่า ถ้าบริษัทจ่ายเงินเดือนสูงให้พนักงาน แต่โดนคู่แข่งร้องเรียนว่าทำให้พนักงานไม่อยากขยัน ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป คุณคิดว่าชาวเน็ตจะอยู่ข้างใคร?"
เสิ่นหลีกอดอก มุมปากค่อยๆ แยกยิ้ม "คุณจะปล่อยข่าวนี้ออกไปเหรอ?"
"ไม่ใช่ผมปล่อย" ลู่หมิงสอดมือลงในกระเป๋ากางเกง พิงวงกบหน้าต่าง "พวกเขาเองที่ยื่นด้ามมีดมาให้"
"โทรหาหลินซีที่หนังสือพิมพ์มณฑลไหม?" เสิ่นหลีคิด