ซูเหวินไม่ได้ตอบข้อความของไป๋ฉงเหวิน
ไป๋ฉงเหวินรออยู่หนึ่งชั่วโมง แล้วก็ส่งไปอีกหนึ่งข้อความ
ไม่มีการตอบกลับ
ไป๋ฉงเหวินปิดหน้าจอมือถือ แล้วถอนหายใจยาว
เขากลับรู้สึกโล่งใจ ซูเหวินคนแบบนี้ ชนะก็ไม่แสดงท่าที แพ้ก็ยิ่งไม่แสดงท่าที
การไม่ตอบข้อความก็คือการแสดงท่าทีในตัวมันเอง ความหมายชัดเจนมาก เรื่องนี้ จบกันแค่นี้ อย่ามาหาฉันอีก
หูขุยไม่รู้เรื่องพวกนี้
เช้าวันรุ่งขึ้นเขาโทรหาซูเหวินสี่สาย ทั้งหมดถูกโอนเข้าไปยังข้อความเสียง
ส่งวีแชทไปสามข้อความ ไม่มีการตอบกลับแม้แต่ข้อความเดียว
บ่ายสองโมง เขาขับรถไปที่ถนนอิ๋งปินเก่า
ประตูห้องน้ำชาปิดอยู่ ผู้หญิงชุดกี่เพ้าคนนั้นยืนอยู่หน้าประตู สีหน้าเหมือนครั้งที่แล้วทุกประการ เพียงแต่คราวนี้คำพูดที่พูดออกมาไม่เหมือนเดิม
"ประธานซูไม่อยู่วันนี้"
"ผมรอเขา"
"ประธานซูกำชับไว้ วันนี้ไม่พบแขก"
หูขุยยืนอยู่ที่ปากซอย จ้องมองประตูไม้บานนั้นอยู่นานมาก
ลมต้นฤดูใบไม้ผลิพัดโกรกเข้ามาจากปากซอย พัดชายเสื้อนอกของเขาพลิกขึ้นมา
จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าถนนสายเก่านี้ช่างแปลกตา ทั้งที่เดินมาตั้งยี่สิบปี แต่วันนี้เหมือนเพิ่งมาครั้งแรก
เขาล้วงมือถือออกมา แล้วกดเบอร์ของซูเหวินอีกครั้ง
"หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้"
ปิดเครื่องแล้ว
หูขุยเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกง หันหลังกลับขึ้นรถ
ตอนสตาร์ตเครื่อง มือสั่นเล็กน้อย ก้านเกียร์ต้องโยกถึงสองครั้งถึงจะเข้า
กลับมาถึงบริษัท ทั้งตึกเงียบสงัดราวกับปิดกิจการไปแล้ว
ไฟทางเดินเปิดไว้แค่ครึ่งเดียว อีกครึ่งเสียไม่มีใครซ่อม
หน้าโกดังมีปูนที่เข้าตั้งแต่เมื่อเดือนก่อนกองอยู่ไม่กี่กระสอบ กระดาษห่อเริ่มเปื่อยจากความชื้น