……
บ้านของซูกั๋วต้งอยู่ที่ตรอกเหวินเมี่ยวในย่านเมืองเก่า
เป็นเรือนสองชั้นมีลานเล็กๆ ผนังด้านนอกทาสีขาว หน้าประตูปลูกทับทิมสองต้น ลานบ้านเก็บกวาดสะอาดเรียบร้อย
เทียบกับเพื่อนบ้านแถวนั้นแล้ว บ้านหลังนี้ยังไม่นับว่าหรูหราเลยด้วยซ้ำ
แต่หลายคนรู้ดี ว่าตรอกแห่งนี้เดิมทีเป็นส่วนหนึ่งของจวนเก่าตระกูลซู
ก่อนการปลดปล่อย ทั้งตรอกเหวินเมี่ยวรวมถึงครึ่งถนนด้านหลัง ล้วนเป็นที่ดินของตระกูลซู ต่อมายกให้ทางการ เหลือไว้เพียงลานบ้านนี้แห่งเดียว
หกสิบปีแล้ว คนตระกูลซูอยู่ที่นี่ ไม่เคยย้าย
สามทุ่ม ซูกั๋วต้งชงชาอยู่ในห้องหนังสือชั้นสอง
เขาอายุห้าสิบเก้า ผมหงอก สวมแว่นตาแบบเก่า ใส่เสื้อกันหนาว เครื่องแต่งกายเรียบง่าย
บนชั้นหนังสือมีบันทึกประวัติศาสตร์อำเภอ เอกสารด้านวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ท้องถิ่น กับหนังสือลำดับวงศ์ตระกูลเย็บเล่มด้วยด้ายอีกไม่กี่เล่ม
ตอนที่ซูเหวินผลักประตูเข้ามา ซูกั๋วต้งกำลังอ่าน "บันทึกการศึกษาอำเภออวิ๋นเมิ่ง" อยู่ พลิกไปหน้าที่เขียนถึงปี 1998 หน้านั้นมีข้อเขียนวิจารณ์ของเขาเองอยู่
"พ่อ"
ซูกั๋วต้งไม่เงยหน้า ใช้คางยกชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
ซูเหวินนั่งลง
พ่อลูกเงียบกันไปพักหนึ่ง
ซูกั๋วต้งปิดหนังสือ ถอดแว่น ขยี้สันจมูก
"เรื่องถนนจงซิน ฉันได้ยินแล้ว"
ซูเหวินไม่รับคำ
ซูกั๋วต้งสวมแว่นอีกครั้ง มองลูกชายของตัวเอง
"แกเป็นคนสุขุมตลอด หลายปีมานี้ เรื่องที่แกทำ ปกติฉันไม่เข้าไปยุ่ง"
"อืม"
"แต่คราวนี้ ทำไมถึงคิดไปแย่งประมูลกับลู่หมิงได้" ซูกั๋วต้งมองซูเหวิน
ซูเหวินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มือประสานกันวางไว้บนหน้าท้อง
"พ่อ ผมไม่ได้แย่งกับเขา หูขุยเป็นฝ่ายมาหาผมเอง ผมแค่ถือโอกาสผลักสักหน่อย ลองเชิงลู่หมิงไปด้วยในตัว"
ซูกั๋วต้งไม่พูด รอซูเหวินพูดต่อ
ซูเหวินเงียบไปหลายวินาที
"ผมประเมินผิดไป ไม่คิดว่าซุนฉางหมิงจะลงมือตัดสินด้วยตัวเอง"