"เฒ่าหู ฟางอวี๋น่ะเป็นคนยังไง แกก็รู้" น้ำเสียงของพี่จางยิ่งเบากว่าเมื่อครู่ "เธอไม่รับคดีง่ายๆ หรอก แต่ถ้ารับแล้ว หลักฐานก็แน่นหนาดุจถังเหล็ก แกจะให้ฉันถ่วง ถ่วงอะไร ถ่วงจนประธานศาลเจ้ามาถามเองหรือไง"
หูขุยกำโทรศัพท์แน่น ขมับปวดตุบๆ
"พี่จาง ฉันไม่ได้จะให้กลับคำตัดสิน แค่ถ่วงไว้สักสิบวันครึ่งเดือน..."
"เฒ่าหู ฟังคำแนะนำฉันบ้าง"
อีกฝ่ายขัดขึ้น "หนุ่มแซ่ลู่คนนี้ ภายในสามวันซื้อตึกหนึ่งหลังแล้วยังซื้อห้างอีกแห่ง แกคิดว่าเบื้องหลังเขาไม่มีคนเลยหรือ ยิ่งกว่านั้นฟางอวี๋ยังเป็นหลานสาวแท้ๆ ของประธานศาลเจ้า หลักจำนองของแกแต่แรกก็ฟังไม่ขึ้น เงินก็ใช้คืนหมดแล้ว แกยังหน่วงไม่ยอมปลดอีก ผู้พิพากษาเขาก็ไม่ได้ตาบอดสักหน่อย"
"งั้นให้ฉันกล้ำกลืนฝืนทนไปแบบนี้หรือ"
ปลายสายมีเสียงดังเบาๆ เหมือนมีคนทุ่มไพ่นกกระจอกลงบนโต๊ะ
"จะกล้ำกลืนหรือไม่ก็เรื่องของแก แต่อย่าลากฉันให้สำลักตายไปด้วยกันก็แล้วกัน"
วางสายไป
หูขุยฟาดโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ซองบุหรี่เปล่าสามซองกับใบส่งของกองหนึ่งบนโต๊ะกระเด้งตามขึ้นมา
เขาเดินกลับไปกลับมาในห้องทำงาน
ยี่สิบปี
เขาปักหลักในอำเภอยวิ๋นเมิ่งมายี่สิบปี
จากที่เคยขี่สามล้อส่งหินทรายไปตามไซต์ก่อสร้าง จนตอนนี้ควี่เซิ่งวัสดุก่อสร้างครองส่วนแบ่งตลาดเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของทั้งอำเภอ
เจ้านายแบบไหนที่เขาไม่เคยเห็น สถานการณ์แบบไหนที่เขาไม่เคยจัดการอยู่หมัด
ไอ้หนุ่มขนอ่อนวัยยี่สิบห้าปี เพิ่งกลับมาได้สามห้าวัน ซื้อตึก ซื้อห้าง คืนเหล้าเหมาไถของเขา ฟ้องร้องเขา