เจ้าเหว่ยเฉียงวิ่งเหยาะ ๆ กลับมา หน้าผากมีเหงื่อเป็นประกาย หายใจหอบ
เขาเข้ามาใกล้ลู่หมิง ลดเสียงลง "นายท่านลู่ ผู้นำตกลงแล้ว สองพันล้าน ได้ตึกทั้งหลังพร้อมที่ดินลานจัตุรัส ทั้งหมดเป็นของคุณ"
ลู่เจี้ยนจวินยืนฟังอยู่ข้าง ๆ แทบจะยิ้มกว้าง อยากพูดแต่ก็กลืนกลับไป
"บ่ายนี้ว่างไหม?" เจ้าเหว่ยเฉียงถือโอกาสยื่นบุหรี่ให้ "ผู้นำจากกรมอยากพบคุณสักหน่อย จะได้ตกลงให้เรียบร้อย เรื่องทรัพย์สินก้อนใหญ่ขนาดนี้ อำเภอก็ให้ความสำคัญมาก"
"ได้" ลู่หมิงรับบุหรี่ไว้ แต่ไม่ได้จุด "บ่ายกี่โมง?"
"บ่ายสาม ที่สำนักงานอำเภอ ชั้นสองของกรมการคลัง ห้องประชุม ถึงแล้วโทรหาผม"
ตอนเที่ยง ลู่หมิงไปส่งลู่เจี้ยนจวินที่อู่ซ่อมรถ ระหว่างทางเจ้าแก่ถามเพียงคำเดียวว่า "เอ็งจะซื้อตึกร้างนั่นจริง ๆ เหรอ?"
พอได้คำตอบยืนยัน เขาก็ลงจากรถ ปิดประตูดังปัง เดินหอบไหล่กลับเข้าไปในลานบ้าน
บ่ายสองโมงครึ่ง ลู่หมิงกลับบ้านเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดคอปกสีเข้ม แล้วขับรถตรงไปที่ทำการอำเภอ
ระบบรักษาความปลอดภัยที่ทำการอำเภออวิ๋นเมิ่งเป็นแค่ของของประดับ
ปกติมีรถนอกเข้าออก คุณปู่ยามก็จะโผล่หัวมาถามทางสองสามคำ
แต่วันนี้ต่างออกไป มายบัคสีดำเงาวาวคันยาวจอดสนิทอยู่หน้าไม้กั้น
คุณปู่มองตราสัญลักษณ์ผ่านกระจก แล้วก็ไม่พูดอะไร รีบกดรีโมท ไม้กั้นยกขึ้นสูง
ลู่หมิงจอดรถในช่องจอดที่มีเส้นขีดไว้ใต้ตึกสำนักงาน พอลงจากรถ จ้าวเหว่ยเฉียงก็เดินออกมาจากโถงใหญ่ต้อนรับแล้ว ใบหน้ายิ้มแย้ม ก้าวเท้ายาวและเร็ว