ปลายสายเงียบไปหลายวินาที
“ขาย?” น้ำเสียงผู้หญิงสูงขึ้นครึ่งขั้น “คุณจะซื้อตึกหลังนั้น?”
“ใช่ ทั้งตึกเลย”
“เรื่องนี้… ดิฉันตัดสินใจเองไม่ได้นะคะ ต้องให้หัวหน้าคุยด้วย คุณทิ้งเบอร์ติดต่อไว้ได้ไหม เดี๋ยวหัวหน้าจะโทรกลับ”
ลู่หมิงบอกเบอร์มือถือ แล้ววางสาย
ลู่เจี้ยนจวินยืนอยู่ข้าง ๆ แม้แต่บุหรี่ยังลืมสูบเลย “แกจะซื้อตึกหลังนี้?”
“อืม”
“รู้ไหมว่าราคาเท่าไหร่”
“ไม่รู้ เดี๋ยวถามดู”
ลู่เจี้ยนจวินอ้าปากค้าง แล้วก็หุบลง
ทั้งสองคนรออยู่ข้างล่างประมาณยี่สิบนาที
ลู่หมิงเดินวนรอบตึกอีกรอบหนึ่ง ถ่ายรูปด้วยมือถือไปหลายรูป
โครงสร้างโดยรวมของตึกดีมาก เป็นโครงคอนกรีตเสริมเหล็ก ผนังกระจกด้านนอกถึงจะมีฝุ่นเกาะบ้าง แต่ก็ไม่เสียหายชัดเจน
โถงชั้นหนึ่งมองผ่านกระจกเห็นโครงสร้างภายใน เพดานสูงอย่างน้อยห้าเมตร ทำเป็นเคาน์เตอร์ต้อนรับก็เกินพอแล้ว
ระหว่างที่ถ่ายรูปอยู่ มือถือก็ดังขึ้น
เป็นเบอร์ในพื้นที่
“ฮัลโหล สวัสดีครับ คุณคือคนที่ติดต่อมาขอดูตึกใช่ไหม ผมแซ่เจ้า เป็นตัวแทนเจ้าของทรัพย์สินของตึกหลังนี้” ปลายสายเป็นเสียงชายวัยกลางคน พูดเร็วมาก
“ใช่ครับ ผมอยากสอบถามข้อมูลของตึกหลังนี้หน่อย”
“ทางโทรศัพท์พูดกันไม่ชัดเจนหรอก เราไปเจอคุยกันดีกว่า ตอนนี้คุณสะดวกไหม”
“ผมอยู่ข้างล่างตึกนี่แหละ”
“ได้เลย อีกสิบนาทีถึง”
คำว่าสิบนาทีของชายแซ่เจ้านี่ไม่ค่อยตรงเท่าไหร่
ลู่หมิงรออยู่เกือบยี่สิบห้านาที รถปัสซาทสีดำคันหนึ่งถึงเลี้ยวเข้ามาจอดที่ลานกว้าง
ประตูรถเปิดออก ชายอายุเลยสี่สิบไปหน่อยลงมา สวมเสื้อโปโลสีเข้ม เก็บชายใส่กางเกงสแล็กแป้ง มีพวงกุญแจห้อยอยู่ที่เอว