หูขุยแกะซองจดหมายเชิญนั้นในห้องทำงาน
กระดาษการ์ดสีแดงสดพิมพ์ทอง ตรงกลางพิมพ์ว่า “พิธีเปิดห้างสรรพสินค้าว่านเจียฝูอย่างยิ่งใหญ่” ด้านล่างเป็นวันเวลาและสถานที่ มุมซ้ายล่างมีตัวหนังสือเล็ก ๆ ว่า: แขกรับเชิญพิเศษ·คุณหูขุย
เขาพลิกซองจดหมายดู ด้านหลังว่างเปล่า สะอาดหมดจด
ไม่มีคำพูดฟุ่มเฟือยอะไรเลย
“แม่งเกินไปแล้วโว้ย”
หูขุยปาจดหมายเชิญลงบนโต๊ะ ผงทองติดอยู่ที่ปลายนิ้วเขา
ผู้ช่วยยืนอยู่หน้าประตูไม่กล้าเข้ามา
ผู้ช่วยพูดเบา ๆ ว่า “ประธานหูครับ ลู่หมิงนี่มันฆ่าคนให้ตายใจชัด ๆ เราไปดีหรือไม่ไปดีครับ”
“ไปผีสิ” หูขุยคว้าจดหมายเชิญขึ้นมาฉีกเป็นสองท่อน แล้วฉีกเป็นสี่ชิ้น โยนใส่ที่เขี่ยบุหรี่
ผงทองปลิวเต็มโต๊ะ
……
วันที่แปดเดือนสามตามปฏิทินจันทรคติ
อำเภอยวิ๋นเมิ่งมีแดดออกซึ่งหายาก
แปดโมงเช้า ลานหน้าห้างสรรพสินค้าว่านเจียฝู ซุ้มโค้งสูบลมสีแดงยาวยี่สิบเมตรตั้งตระหง่านอยู่กลางลาน สองข้างเต็มไปด้วยธงหลากสีและลูกโป่ง
พื้นปูพรมแดง ยาวจากหน้าประตูใหญ่ไปจนถึงทางเข้าลานจอดรถ
เสิ่นหลีสวมเสื้อเบลเซอร์สีดำ รวบผมเป็นหางม้า ยืนอยู่หลังโต๊ะลงทะเบียน ถือรายชื่อแขกตรวจสอบทีละคน
จ้าวอีโจวตรวจตรารอบสุดท้ายภายในซูเปอร์มาร์เก็ต
ช่องคิดเงินสิบสองช่องเปิดหมดทุกช่อง ข้าง ๆ แต่ละช่องมีพนักงานแนะนำสินค้าที่ใส่ชุดทำงานสีฟ้าเหมือนกันยืนอยู่ อกเสื้อติดป้ายชื่อพนักงาน พิมพ์ว่า “ว่านเจียฝู·บริการด้วยใจ”
ไฟในโซนอาหารสดเปิดหมดแล้ว ตู้แช่เย็นที่จัดผักผลไม้เรียงเป็นระเบียบสดใสราวกับภาพวาด
โจวไห่คุมเข้มปลาสดชุดสุดท้ายที่จะขึ้นชั้นวางด้วยตัวเอง ปลาเป็น ๆ กระโดดป๊าบ ๆ อยู่ในตู้ น้ำกระเด็นใส่ผ้ากันเปื้อนของเขา