งานเลี้ยงจัดขึ้นที่ “ภัตตาคารจุ้ยอวิ๋น” ในย่านเมืองเก่า
ในอำเภอยวิ๋นเมิ่ง ถ้าเป็นงานเลี้ยงรับรองทางราชการที่ถึงระดับ วนไปวนมาก็มีแค่ร้านนี้ร้านเดียว
จางก่วงหัวมาก่อนเวลายี่สิบนาที เขาตรวจดูห้องส่วนตัวให้เรียบร้อย
เมนูเขาจัดการเอง กับข้าวหกอย่างซุปหนึ่งที่ ล้วนเป็นอาหารพื้นบ้านท้องถิ่น
เหล้าเป็นของหูขุย เขาจงใจรินเหล้าเหมาไถใส่ขวดน้ำแร่
ตอนที่ลู่หมิงมาถึง หูขุยยืนรออยู่หน้าประตูห้องส่วนตัวแล้ว
“ประธานลู่ เชิญด้านในครับ” หูขุยเอี้ยวตัวหลีกทางให้ครึ่งก้าว พลางทำท่า “เชิญ”
ลู่หมิงเดินเข้าไป
ห้องส่วนตัวไม่ใหญ่ มีโต๊ะกลมหนึ่งตัว เก้าอี้แปดตัว
เมิ่งเจ้าหัวนั่งตำแหน่งประธาน ด้านซ้ายมือเป็นที่นั่งของลู่หมิง ด้านขวามือเป็นของหูขุย
จางก่วงหัวนั่งข้าง ๆ ซุนฉางหมิง เสี่ยวเจ้านั่งถัดจากจางก่วงหัว
หูขุยนั่งลงทางขวามือของเมิ่งเจ้าหัว พลางคว้ากาชาขึ้นมา รินชาเติมให้เมิ่งเจ้าหัวก่อน
กับข้าวมาเสิร์ฟครบในไม่ช้า
ปลาจิ้งจอกแม่น้ำเหลืองนึ่ง ไก่พื้นเมืองตุ๋นหม้อเหล็ก ใบจิงเจี๋ยลวก หมูสามชั้นต้มจิ้มน้ำจิ้มกระเทียม เนื้อแกะอบ ซาลาเปาไส้กุยช่าย แถมด้วยซุปเปรี้ยวเผ็ดอีกหนึ่งที่
จางก่วงหัวยกแก้ว “ผู้อำนวยการเมิ่งครับ ผมขอเป็นตัวแทนอำเภอยวิ๋นเมิ่ง ดื่มให้เกียรติท่านก่อน ขอบคุณกรมที่ให้การสนับสนุนและห่วงใยงานระดับล่างครับ”
เมิ่งเจ้าหัวพยักหน้าเล็กน้อย แตะริมแก้วเบา ๆ
ดื่มอวยพรยกแรกผ่านไป บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นครึ่งองศา
หูขุยเป็นมือเก๋า
เขาไม่รีบพูดเรื่องจริงจัง เล่าเรื่องตลกตอนที่ไปรายงานที่กรมเมื่อปี 2008 ให้ฟังสองเรื่อง เรียกเสียงหัวเราะจากเมิ่งเจ้าหัวได้ยกหนึ่ง
แล้วก็คุยไปถึงความเปลี่ยนแปลงในวงการวัสดุก่อสร้างช่วงหลายปีนี้ พูดถึงช่วงที่ต้องปรับปรุงตามนโยบายสิ่งแวดล้อม ตนเกือบจะไปไม่รอด