ซูกั๋วต้งเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ดีเกินไปแล้ว
ถ้าเป็นอย่างที่ซูเหวินบอกว่าเป็นการต่อสู้ของคนใหญ่คนโต ซูเหวินก็ไม่ต่างอะไรกับตั๊กแตนที่ไปนอนขวางถนนหลวง
ต่อให้ฟ้าดินเป็นใจและทุกอย่างเข้าข้าง จัดการซุนฉางหมิงลงได้จริง หลังจากนั้นก็หนีไม่พ้นการถูกเช็กบิล
คนใหญ่คนโตจะเช็กบิลพวกเขาสองพ่อลูก ไม่ต้องใช้หลักฐานอะไรเลย มีแค่แววตาก็พอ
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็เร่งฝีเท้า
ยี่สิบนาทีต่อมา เสียงเคาะประตูห้องทำงานของลู่หมิงก็ดังขึ้น
ฟางเหิงเปิดประตู หลีกทางให้ “ประธานลู่ครับ ผู้อำนวยการซูมาถึงแล้ว”
ซูกั๋วต้งเดินเข้ามา ในแววตาเต็มไปด้วยความอ่อนล้า
“เชิญนั่งครับ ผู้อำนวยการซู” ลู่หมิงผายมือเชิญ
“รบกวนอย่างไม่เกรงใจ ประธานลู่ให้อภัยด้วย” ซูกั๋วต้งเอ่ยปาก น้ำเสียงแหบแห้งเล็กน้อย
“ผู้อำนวยการซูงานยุ่งทั้งวัน แต่ยังสละเวลามาหาผมได้ นับเป็นเกียรติของผม” ลู่หมิงยกกา ราดน้ำเดือดลงในกาชาดิน รสชากระจายฟุ้ง
เขารินใส่ถ้วยเล็ก แล้วเลื่อนไปตรงหน้าซูกั๋วต้ง “ดื่มชาก่อนครับ”
ซูกั๋วต้งยกถ้วยชา เป่าแล้วดื่มรวดเดียวหมด
วางถ้วยชาลง ซูกั๋วต้งไม่พูดอ้อมค้อม
“ประธานลู่ เรื่องการจัดสรรบัณฑิตโรงเรียนสายอาชีพ เมื่อก่อนมีความเข้าใจผิดกันนิดหน่อย” ซูพูด “ทางโจวฟู่หมินผมได้กำชับไปแล้ว ต่อไปการรับสมัครงานหรือความร่วมมือระหว่างโรงเรียนกับบริษัทใดๆ ของบริษัทหยุนเมิ่งลงทุนในระบบการศึกษา ทางสำนักการศึกษาจะให้เป็นช่องทางด่วนตลอด”
ลู่หมิงรินชาใส่แก้วตัวเอง ไม่ได้ตอบรับ
ซูกั๋วต้งเพิ่มข้อเสนอต่อ “ไม่ใช่แค่โรงเรียนสายอาชีพ ผมรู้ว่าประธานลู่ขยายงานกว้างมาก ต่อไปต้องต้องการบุคลากรระดับสูงอีกมาก แม้ทรัพยากรการศึกษาของอำเภอยวิ๋นเมิ่งจะมีจำกัด แต่เท่าที่นโยบายเอื้ออำนวย เรื่องการศึกษาใดๆ ผมให้ช่องทางด่วนแก่ประธานลู่ได้ทั้งหมด”