ตำรวจจราจรหน้าซีดเผือด
“ซ... ซุน... เลขาธิการซุน”
ใบสั่งในมือตำรวจจราจรยังค้างอยู่กลางอากาศ ไม่กล้าติด ไม่กล้าดึงกลับ
ซุนฉางหมิงไม่ได้มองใบสั่งในมือเขา แค่ถามว่า “ผมถามคุณ คุณอยู่หน่วยไหน”
“ก... กองร้อยหนึ่งในเมือง”
ซุนฉางหมิงหันไปบอกเสี่ยวเจิ้งว่า “จดไว้”
เสี่ยวเจิ้งหยิบมือถือ พิมพ์สองสามคำ
ตำรวจจราจรลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ดึงใบสั่งกลับมา ขยำเป็นก้อนยัดใส่กระเป๋า
“เลขาธิการซุน ผมก็แค่... ปฏิบัติตามระเบียบ”
“ผมรู้ ให้หัวหน้าเธอชมเชยหน่อย”
ตำรวจจราจรอ้าปากค้าง พูดไม่ออก ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
เสี่ยวเจิ้งพูดว่า “รีบไปปฏิบัติหน้าที่เถอะ หน้าสำนักงานพรรคไม่มีข้าวเลี้ยง”
ฟางเหิงยืนอยู่ข้างรถมายบัค ไม่พูดอะไรสักคำ
ลู่หมิงไม่ได้ปริปากเลยตั้งแต่ต้นจนจบ
ซุนฉางหมิงดึงสายตากลับ บอกลู่หมิงว่า “เรื่องนี้ผมจัดการเอง คุณไม่ต้องกังวล”
“ขอบคุณเลขาธิการซุน”
ซุนฉางหมิงโบกมือ พูดอีกว่า “บ่ายสองโมง อย่ามาสาย”
แล้วหันหลังกลับเข้าไปในหน้าสำนักงาน
เสี่ยวเจิ้งเดินตามหลัง ออกไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันมามองลู่หมิง แววตานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก
ฟางเหิงเปิดประตูหลังรถ รอให้ลู่หมิงขึ้น
ประตูปิด มายบัคเคลื่อนออกจากหน้าสำนักงานพรรคอำเภอ
ฟางเหิงเหลือบมองลู่หมิง
“ประธานลู่ วันนี้ผมไม่ควรโต้เถียงกับเขา ทำให้เรื่องวุ่นวาย”
ลู่หมิงตอบว่า “เรื่องเล็ก เขาก็ทำตามกฎหมาย คุณไม่ผิด”
“แล้วคราวหน้า...”