เฉินจื้อหย่วนมองบันทึกช่วยจำ ยังลังเลอยู่
จางเหมียวถือถ้วยชาวางลงบนโต๊ะดังป้าก “ส่ง!”
เฉินจื้อหย่วนถอนหายใจ “ความเป็นเพื่อนพี่น้อง จบกันแล้ว”
แล้วกัดฟัน ส่งให้ลู่หมิง
ลู่หมิงกดเปิดดู ข้างในเป็นภาพหน้าจอสองสามภาพ ล้วนเป็นหน้าบันทึกช่วยจำในมือถือ
รายการชัดเจน เส้นเวลาตั้งแต่ปี 2021 ถึง 2024
ทุกรายการเป็นรูปแบบเดียวกัน: ปี, ชื่อโครงการ, เป้าหมายการติดสินบน, จำนวนเงิน, หมายเหตุ
จำนวนเงินไม่มากถึงขั้นมหาศาล แต่จุดเด่นคือมีจำนวนมาก กินเวลายาวนาน เกี่ยวข้องกว้างขวาง
โรงพยาบาล, โรงเรียน, การเคหะ, ธนาคาร หนวดของหูขุยยื่นเข้าไปในเส้นเลือดฝอยทุกเส้นของอำเภอนี้
ที่สำคัญยิ่งกว่าคือ ทุกรายการด้านหลังมีหมายเหตุส่วนตัวหนึ่งประโยค
“ยืมเงินฉันสามแสน ยังไม่คืน”
“ยืมเงินฉันสองแสนห้าหมื่น ไม่แบ่งกำไร”
“เขาสั่งให้ฉันสำรองจ่ายค่าส่วนที่เหลือ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ให้”
นี่ไม่ใช่เอกสารกล่าวโทษ แต่นี่คือสมุดบัญชีหนี้สิน
เฉินจื้อหย่วนจดบันทึกเหล่านี้ ไม่ใช่เพื่อวันหนึ่งจะเปิดโปงหูขุย แต่เพื่อคำนวณให้ชัดเจนว่าหูขุยติดหนี้ตัวเองเท่าไหร่
บังเอิญถูกจุด แต่มันก็ใช้ได้เพียงพอแล้ว
เฉินจื้อหย่วนส่งข้อความมาอีกหนึ่งข้อความ “ประธานลู่ ผมให้ไปหมดแล้ว ตามที่คุณบอก ยิ่งให้มากเท่าไหร่คุณก็ยิ่งปกป้องผมได้มากเท่านั้น ผมเชื่อคุณ”
ลู่หมิงตอบกลับ “ไปนอนก่อนเถอะ”
……
เช้าวันรุ่งขึ้น เจ็ดโมงห้าสิบ
ตอนที่ลู่หมิงมาถึงบริษัท ที่โถงชั้นล่างมีคนยืนอยู่คนหนึ่ง
หัวเกรียน สูงกว่าเมตรแปดแปด เสื้อแจ็กเก็ตสีดำคู่กับกางเกงคาร์โก้สีเทาเข้ม มือสองข้างห้อยตามธรรมชาติข้างลำตัว ยืนตรงเป็นสง่า ระหว่างคิ้วมีส่วนคล้ายฟางอวี๋อยู่บ้าง