วางสายไป ซูกั๋วต้งยังคงจมอยู่ในความตกใจและมึนงง
เขาไม่เข้าใจ
ตัวเองเพิ่งสั่งโจวฟู่หมินไปหยก ๆ ทำไมพอลับหลังกลับเกิดเรื่องได้
ที่สำคัญคือเป็นขุนนางร่วมราชสำนักกันมาหลายปี เขารู้จักโจวฟู่หมินดี ไม่เคยขัดคำสั่งของเขาเลย แต่วันนี้เป็นอะไรไป?
เขากดโทรศัพท์หาโจวฟู่หมิน
"ฮัลโหล ผอ.ซูครับ"
"ฉันถามอะไรนายเรื่องหนึ่ง นายตอบมาตามตรง"
"ท่านพูดมาเถอะครับ"
"วันนี้คนของบริษัทลู่หมิงไปคุยกับนายเรื่องจับคู่นักเรียนจบใหม่เพื่อหางาน นายปฏิเสธไปเหรอ?"
"ผอ.ซู เรื่องนี้..."
"ตอบฉันมา"
"ปฏิเสธไปครับ"
"ฉันส่งข้อความไปให้นายก่อนหน้านี้สองวัน นายอ่านหรือยัง?"
"อ่านแล้วครับ"
"แล้วทำไมนายถึงปฏิเสธ?"
โจวฟู่หมินเงียบไป เรียบเรียงคำพูด
"ผอ.ซู คือว่า...คุณซูเขาก็...ก็ส่งข้อความหาผมด้วยครับ"
"เขาพูดว่ายังไง?"
"คุณซูบอกว่าไม่ต้องฟังท่าน ให้ทำตามที่เขาบอก นักเรียนจบใหม่สามร้อยคนช่วงปิดเทอมหน้าร้อนมีแผนงานอื่นอยู่แล้วครับ"
ซูกั๋วต้งไม่พูดอะไรต่อ
โจวฟู่หมินรออยู่ที่ปลายสายสิบกว่าวินาที แล้วลองเรียกดูเบา ๆ "ผอ.ซูครับ?"
"พรุ่งนี้นายไปที่บริษัทหยุนเมิ่งลงทุนด้วยตัวเอง บอกไปว่าเข้าใจเจตนารมณ์การประชุมของเบื้องบนผิด ช่วงปิดเทอมหน้าร้อนจัดนักเรียนมาเชื่อมต่อได้"
"แต่ว่า...แต่ทางคุณซู..."
"ไม่มีแต่ว่าแล้ว เฒ่าโจว ฉันไม่สนว่านายกับซูเหวินมีอะไรเกี่ยวข้องกัน ครั้งนี้นายต้องฟังฉัน ไม่อย่างนั้น ใครก็ช่วยนายไม่ได้!"
ซูกั๋วต้งวางสาย แล้วลุกไปห้องทำงานของเหอกั๋วเฉียง
เขาพูดกับเหอกั๋วเฉียงสามประโยค
ประโยคแรก "ผู้ว่าการเหอ เรื่องโรงเรียนอาชีวะเป็นความผิดพลาดในการสื่อสารภายในของเรา ผมขอรับผิดชอบทั้งหมด"