แสงอุ่นสาดลงมาในวินาทีนั้น สายตาของฉือเจ๋อวี้จ้องไปที่รอยฝ่ามือบนใบหน้าของเธอก่อนสิ่งอื่นใด
ฉีจื้ออวี้ที่กำลังก้าวเข้ามาหยุดชะงักทันที แทบจะเป็นสัญชาตญาณที่เธอหันข้างใบหน้า อยากซ่อนรอยแดงบวมนั่นไว้ในเงามืด
นิ้วที่ห้อยอยู่ข้างตัวขยุ้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะคลายออกอย่างรวดเร็ว
จะปิดบังไปทำไมกัน เธอจู่ ๆ ก็รู้สึกขำตัวเอง
แต่งงานกันมาสองปี ต่อให้เธอเป็นไข้ตัวร้อน เขายังขี้เกียจถามสักประโยค แค่รอยฝ่ามือ จะไปหวังให้เขามีปฏิกิริยาอะไร
เธอไม่พูดอะไร ก้มลงเปลี่ยนรองเท้า อยากรีบขึ้นไปซ่อนตัวในห้องให้เร็วที่สุด
แต่ในวินาทีที่หันหลังกลับ ก็ยังไปสบสายตากับฉือเจ๋อวี้เข้าจนได้
เขาค่อย ๆ พ่นควันบุหรี่ออกมาหนึ่งวง หมอกควันพร่ามัวดวงตาคมเข้มที่เย็นชาของเขา
ฉีจื้ออวี้ไม่หยุดอยู่ หันหลังจะเดินขึ้นบันได
"ยืนอยู่ตรงนั้น"
สองคำเย็นชาหนักอึ้งกระแทกมาจากด้านหลัง พร้อมน้ำเสียงออกคำสั่งที่เคยชิน ปลายเสียงเจือด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย
ฉีจื้ออวี้ไม่หยุดก้าว เสียงเบา ปนด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากการเดินทาง:"ฉันเหนื่อยแล้ว มีอะไรพรุ่งนี้ค่อยพูด"
"ฉันบอกให้เธอยืน"
เขาพูดซ้ำอีกครั้ง น้ำเสียงหนักขึ้น อากาศโดยรอบกดลงต่ำทันที
ฉีจื้ออวี้สุดท้ายก็ต้องหยุด แต่ไม่หันหลังกลับ
เธอสัมผัสได้ถึงสายตาเย็นชานั้นเกาะติดอยู่บนแผ่นหลัง ไต่ขึ้นไปตามกระดูกสันหลัง
เสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้จากด้านหลัง พร้อมแรงกดดันที่มั่นคง ในที่สุดก็หยุดลงข้างกายเธอ
ฉือเจ๋อวี้ก้มตัวลงเล็กน้อย สายตาปาดผ่านใบหน้าด้านข้างที่เธอหลบเลี่ยง