ในห้องนอนมีเพียงแสงไฟหัวเตียงดวงเดียว ฉีจื้ออวี้เมื่อได้ยินดังนั้น ก็ค่อยๆ พยุงตัวนั่งลงบนขอบเตียงให้หลังตรง
เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมอง หางตายังมีคราบน้ำตาที่แห้งไม่สนิท แต่ในแววตากลับสว่างไสวอย่างน่าตกใจ
เธอมองไปทางฉือเจ๋อวี้ แล้วเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ “ในความคิดของคุณชายฉือ ฉันถูก bully เพราะอะไร?”
“เป็นเพราะฉันเป็นคนอ่อนแอจริงๆ ถึงถูก bully หรือว่าเพราะถูก bully บ่อยครั้ง เลยต้องกลายเป็นคนอ่อนแอไป?”
ฉือเจ๋อวี้ยืนอยู่ข้างเตียง ร่างกายจมอยู่ในแสงและเงาครึ่งๆ กลางๆ
เขาไม่คิดว่าเธอจะถามแบบนี้ คิ้วขมวดเล็กน้อย ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรงเย็นชา เงียบไปครู่หนึ่งก็พูดอะไรไม่ออก
ไม่รอให้เขาอ้าปาก ฉีจื้ออวี้ก็ยิ้มออกมาก่อนเอง
“เมิ่งจินถูกชาวเน็ตด่าว่าไม่กี่คำ คุณก็ทั้งถอนเทรนด์ ทั้งลงทุนทรัพยากร ปกป้องเธออย่างมิดชิด ไม่ยอมให้เธอต้องทนคำผิดแม้แต่น้อย”
เธอเงยหน้าขึ้น สายตาพุ่งตรงเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทของเขา “ฉันถูกคนตบหน้า คุณกลับบอกว่าฉันสมควรแล้ว บอกว่าฉันอ่อนแอ”
“คุณชายฉือ คนที่ไม่มีใครดูแล ไม่มีใครหนุนหลัง ไม่กล้าสู้กลับหรอก” เสียงเธอเบาลง ปลายนิ้วแอบกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น แล้วก็คลายออกอย่างรวดเร็ว
“เพราะถ้าสู้กลับไป จะยิ่งถูก bully หนักกว่าเดิม”
พูดมาถึงตอนสุดท้าย เสียงท้ายประโยคสั่นเล็กน้อย แต่เธอกลับกดมันลงไปได้อย่างรวดเร็ว
โชคดีที่อีกไม่นาน เธอก็จะสามารถเป็นที่พึ่งให้ตัวเองได้แล้ว
พอ “ตู้ชวน” ออกอากาศ เธอก็จะยืนหยัดได้อย่างมั่นคง ไม่ต้องพึ่งพาใครอีกต่อไป และไม่ต้องดูสีหน้าของใครอีกด้วย