"คุณจีปากเก่งเหลือเกิน" ซุนเจี้ยนหงยิ้มไม่ยิ้มเหยเก เอามือเคาะขอบแก้วเบา ๆ
"แต่คุยธุรกิจ ก็ต้องมีความจริงใจแบบคุยธุรกิจ งี้ คุณดื่มเหล้าสามแก้วนี้ให้หมด ให้ผมได้เห็นความจริงใจของคุณ เรื่องคลิปวิดีโอ เราค่อยพูดคุยกันได้"
เหล้าขาวสามแก้วแน่น ๆ กลืนลงไป อย่างน้อยก็ต้องเมาจนไม่รู้เรื่องแน่นอน ตอนนั้นก็ไม่ต้องให้เขาเชิดหน้าเชิดตาหรอกหรือ?
ฉีจื้ออวี้ก้มหน้ามองเหล้าสามแก้วนั้น แล้วเงยหน้าขึ้นมองซุนเจี้ยนหง
รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป น้ำเสียงเย็นลงหลายส่วน: "คุณซุน เราคุยกันเรื่องงาน ไม่ใช่โต๊ะเหล้า ฉันก็ไม่ได้มาเป็นเพื่อนดื่ม"
"ยังไง? หน้าแค่นี้ยังไม่ให้กันเลยเหรอ?" ซุนเจี้ยนหงเอนหลังพิงพนัก ท่าทางหยิ่งยโสเต็มหน้า
"ออกมาทำธุระ แม้แต่แก้วเหล้ายังไม่ยอมดื่ม แล้วจะพูดถึงความจริงใจอะไร? ฉันว่าเธอไม่คิดจะแก้เรื่องนี้จริง ๆ มากกว่า"
ฉีจื้ออวี้ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน หยิบซองเอกสารบนโต๊ะขึ้นมา "ในเมื่อคุณซุนไม่มีความจริงใจจะคุย ก็ไม่ต้องมาเสียเวลากันอีก"
"หนังสือทนายความจะส่งไปถึงบริษัทคุณพรุ่งนี้ เจอกันในศาลก็แล้วกัน ส่วนคลิปวิดีโอ คุณอยากจะแขวนไว้ก็แขวนไว้ ดูสิว่าสุดท้ายใครจะเสียหน้า"
เธอพูดจบก็หมุนตัวจะเดินออกไป ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
ซุนเจี้ยนหงไม่คิดว่าเธอจะแข็งกร้าวขนาดนี้ ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโกรธจนหน้าแดง: "เธอยืนอยู่ตรงนั้น! ฉันบอกให้เธอไปแล้วหรือไง?"
เขากำลังจะลุกขึ้นไปขวาง เสียง "แกร็ก" จากประตูห้องส่วนตัวก็ดังขึ้น มีคนผลักเปิดเข้ามาจากข้างนอก
ร่างสูงโปร่งคนหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตู แสงสาดจากด้านหลังเขา เสื้อคลุมสีดำขับให้แนวไหล่ดูแข็งกร้าวเย็นชา ความกดอากาศรอบกายต่ำจนน่ากลัว