[สร้อยคออเมทิสต์เส้นนั้น ว่าจ้างให้ประมูลคือคุณเมิ่งจิน เธอเดินทางมาส่งที่โรงประมูลด้วยตัวเองเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว หลักฐานการทำธุรกรรมทั้งหมดอยู่ที่นี่]
ปลายนิ้วของฉือเจ๋อวี้หยุดนิ่งอยู่บนหน้าจอ สายตามืดหม่นเย็นเยียบ
เมื่อครู่ในห้องนั่งเล่นเขาก็เริ่มแคลงใจแล้ว แต่พอหลักฐานชัดเจนอยู่ตรงหน้าจริง ๆ ใจก็ยังอึดอัดจนแน่นหน้าอก
เขาคิดมาตลอดว่าเมิ่งจินเป็นแค่เด็กอายุน้อย ใจบริสุทธิ์ แต่ไม่คิดว่าเธอกล้าทำเรื่องขโมยของแบบนี้
ถึงแม้ความจริงจะชัดเจน แต่พอคิดถึงท่าทางขี้กลัวที่เมิ่งจินเดินตามหลังเขามาตั้งแต่เด็ก เขาก็ยังทำใจปล่อยให้เธอถูกจับเข้าคุกเพราะคดีขโมยไม่ได้
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ปนกับเสียงฝนกระทบร่มดังเปาะแปะ
ฉือเจ๋อวี้ไม่ได้หันกลับไป จนกระทั่งร่มคันสีดำกางบังเหนือศีรษะ กั้นสายฝนที่โปรยปราย เขาจึงเบนสายตามอง
ฉีจื้ออวี้ยืนอยู่ข้างกายเขา มือหนึ่งชูร่ม อีกมือหนึ่งวางบนหน้าท้องโดยไม่รู้ตัว
“เรื่องสร้อยคอ ฉันจะจัดการเอง” ฉือเจ๋อวี้เอ่ยขึ้นก่อน เสียงถูกกลืนด้วยเสียงฝนจนทุ้มต่ำ “ฉันจะเอาสร้อยคอกลับมาให้ได้ จะไม่ให้เธอเสียเปรียบ”
ฉีจื้ออวี้หลุบตา จ้องมองไหล่เขาที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำฝน “ไม่กล้ารบกวนคุณฉือ ของของฉันเอง ฉันจะสืบให้รู้เอง”
ฉือเจ๋อวี้เงยหน้าขวับ สายตาเย็นชาจ้องตรงไปที่ใบหน้าเธอ
น้ำเสียงแฝงความดุดันที่กดไว้ไม่อยู่ “เธอจะต้องจับผิดให้ได้ใช่ไหม ต้องให้ตำรวจมาจับเมิ่งจินไปให้ได้เลยใช่ไหม”
ฉีจื้ออวี้ชะงักไป มองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ แสงในดวงตาค่อย ๆ เย็นลงทีละน้อย