บทที่ 5 รักษาคุณหนูใหญ่
“โอ๊ย...”
ถังซืออี้ร้องด้วยความเจ็บปวด
“คุณถัง เป็นอะไรไปครับ?”
“ไม่เป็นไร อาการเก่าค่ะ”
ถังซืออี้เอามือข้างหนึ่งกุมท้อง อีกข้างประคองสะโพกงอนงาม
เฉินฉู่ขมวดคิ้ว
“นี่ริดสีดวงทวารเหรอครับ?”
“อ๊าย!”
ถังซืออี้หน้าแดงซ่าน
เด็กสาวคนหนึ่ง โดนพูดแบบนี้แถมยังพูดถูกอีก
“เฉินฉู่ นายน่ารังเกียจจัง!”
“เฮ้อ คุณถัง ผมก็รู้วิชาแพทย์อยู่บ้าง ในสายตาของหมอ ริดสีดวงทวารก็แค่โรคชนิดหนึ่ง ไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไร”
ในเคล็ดพิชิตใจพิศวาสมีบันทึกวิชาแพทย์มากมาย ซึ่งเฉินฉู่ก็สืบทอดมา
“คุณถัง แล้วริดสีดวงทวารของคุณก็พิกลมาก ดูเหมือนโดนลงกู่”
“อะไรนะ? ลงกู่?”
“ใช่ครับ” เฉินฉู่ยืนยันหนักแน่น “คุณถังเปิดบริษัทยา คงไม่ใช่เรื่องเล็กอย่างริดสีดวงทวารแล้วรักษาไม่ได้หรอก”
ถังซืออี้คิดแล้วก็จริง ริดสีดวงนี้ติดตัวเธอมาสามปีแล้ว
วันหนึ่งเมื่อสามปีก่อน เธอกลับบ้านโดยบังเอิญ แล้วร่างกายก็เริ่มไม่สบาย สามปีที่ผ่านมาเธอทนทุกข์มามากมาย
ถึงขั้นไม่กล้าไปดูตัว
ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป เรื่องสำคัญในชีวิตก็ต้องเสียเวลาเปล่า
เธอฝืนทนความเจ็บปวด
“คุณเฉิน ไม่ปิดบังหรอกนะคะ ฉันรักษาแต่ละครั้งก็แค่ทุเลา ไม่อาจถอนรากได้ ถ้าคุณถอนรากได้ จะให้ฉันทำอะไรฉันก็ยอม”
“ได้ ตามสัญญา”
เฉินฉู่เริ่มค้นหาในร้านยาจีนของเธอ
หาแมงป่อง ตั๊กแตนตำข้าว ต่อ แมลงขี้ควาย ก้อนเห็ดขี้ม้า ถั่งเช่า...
แมลงแห้งกว่า 10 ชนิดและสมุนไพรมีกลิ่นพิเศษบางอย่าง
จากนั้นก็เอามาทอด ย่าง บด
ทั่วทั้งห้องอบอวลด้วยกลิ่นหอมเย้ายวน
จนถังซืออี้อดไม่ได้ น้ำลายสอ
อดพูดไม่ได้ว่า “คุณทำหอมเกินไป ถ้าฉันไม่รู้ว่าเป็นแมลง คงอยากชิมสักคำแล้ว”
“คุณถัง เชิญเข้าห้องนอนกับผมครับ”
“อ้อ” ถังซืออี้หน้าแดงเล็กน้อยแล้วเดินตามเข้าไป
“คุณถัง ถอดเสื้อผ้าครับ”
ถังซืออี้ลังเล แม้ครอบครัวเธอทำยาและเธอก็รู้วิชาแพทย์ เข้าใจว่าการรักษาโรคถอดเสื้อผ้าเป็นเรื่องปกติ
แต่เธอยังไม่เคยถอดต่อหน้าชายหนุ่ม
“ฉัน...”
“คุณถัง คุณมีการศึกษาสูง คงไม่คิดว่าเห็นแก่ตัวไม่อยากรักษา หรือผมจะฉวยโอกาสคุณหรอกนะ?”
เฉินฉู่อยากจะบอกว่า ตาพ่อทะลุทะลวงได้ ต่อให้คุณห่อตัวมิดชิดแค่ไหน หากอยากดูก็แค่ตั้งสมาธิเท่านั้น
“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นค่ะ”
ถังซืออี้สูดลมหายใจลึก
เริ่มถอดเสื้อผ้า
สุดท้ายเหลือเพียงชุดชั้นใน
เฉินฉู่พยักหน้า
ถังซืออี้คิดจะพูดอะไร แต่ก็กัดฟันถอดออก
เฉินฉู่ไปหากะละมัง เทน้ำร้อนลงไป แล้วเจือจางด้วยน้ำเย็น
จากนั้นปลดปล่อยลมปราณ ‘พิชิตใจพิศวาส’ ของตนออกมาเล็กน้อย ผสมลงในน้ำ
“คุณถัง นั่งยองๆ ครับ”
“ได้ แต่ท่านี้เคยลองมาก่อน...” เธอยังจะพูดต่อ แต่ถูกเฉินฉู่กดศีรษะ ก่อนจะนั่งลงในน้ำทันที
“โอ๊ย...” ถังซืออี้ร้อนจนแสยะปากเขี้ยวฟัน
ในใจเกลียดเฉินฉู่เข้าถึงกระดูกดำ ไอ้สารเลวนี่ ไม่หนักไม่เบา ไม่รู้จักทะนุถนอมผู้หญิงเลย
เหงื่อหอมไหลริน
กลิ่นเหม็นพิเศษลอยออกมา
ถังซืออี้อับอายขายหน้าสุดชีวิต
ห้านาทีต่อมา
เฉินฉู่จึงปล่อยเธอ
“คุณถัง หายแล้วครับ”
“อ้อ ว่าแต่คุณเฉินคะ คุณรักษาริดสีดวงทวารให้ฉัน ไม่จำเป็นต้องถอดข้างบนด้วยก็ได้นี่?”
“คุณถัง นั่นแค่รักษาอาการ ตอนนี้ต้องรักษาที่ต้นตอแล้ว”
“รักษาต้นตอ?”
“ใช่ครับ ตอนนี้ริดสีดวงทวารคุณหายแล้ว แต่อีกไม่กี่เดือนก็จะกลับมาใหม่ เชิญนอนลงครับ”
ถังซืออี้นอนลงบนเตียง
หัวใจเต้นแรง
ชายหนุ่มรูปหล่อตรงหน้า จะไม่พุ่งขึ้นเตียง แล้วข่มขืนเธอหรอกนะ?
แล้วแบบนั้นจะทำอย่างไรดี?
ถ้ามีลูกกับเขา จะต้องแต่งงานกับเขาไหม?
เฉินฉู่ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดฟุ้งซ่าน
เขาหยิบเข็มเงินจากพื้นที่เก็บของใน ‘พิชิตใจพิศวาส’ ออกมา
ปักลงบนหน้าอกเธอ
โกรกกราก...
ท้องน้อยของถังซืออี้ส่งเสียง
เฉินฉู่ให้เธอพลิกคว่ำ
แล้วนำผงแมลงพิษหอมกรุ่นที่บดไว้ก่อนหน้านี้วางไว้ข้างหลัง
ถังซืออี้รู้สึกคันยุบยิบ
มองจากกระจก เห็นสิ่งประหลาดตัวหนึ่งไต่ออกมาจากด้านหลังของเธอ
เฉินฉู่คว้าแจกันข้างๆ มาทุบแมลงขนาดสามนิ้วนี้ตาย
“คุณถัง แต่งตัวได้แล้วครับ”
“หา?” ถังซืออี้ทั้งตกใจและหวาดกลัว
หลังจากแต่งตัวเสร็จ ก็จ้องมองแมลงที่ถูกทุบตาย
ทั้งคาวทั้งเหม็น
“นี่มันอะไรกัน?”
เฉินฉู่ครุ่นคิด
ในตำราแพทย์มีบันทึกไว้
เขาพูดว่า “สิ่งนี้เรียกว่าแมลงกู่ โดยทั่วไปแถบเหมียวเจียงจะเอางูพิษ แมงมุมยักษ์ คางคก ตะขาบยักษ์และสัตว์อื่น ๆ ใส่ไว้ในไหใบเดียว ให้พวกมันกัดกินกันเอง แล้วใช้เคล็ดลับ สุดท้ายก็กลายเป็นแมลงสี่ไม่เหมือนชนิดนี้
จากนั้นก็นำไปลงกู่ศัตรู มีหลายวิธี ซ่อนแมลงไว้ในห้องคู่ต่อสู้ พอตกกลางคืนมันจะไต่เข้าทางปากจมูกเข้าไปในร่าง หรือใช้ไข่แมลงซ่อนในอาหารให้ศัตรูกินเข้าไป ฉะนั้นถ้าไม่กำจัดมัน มันจะยังทำลายร่างกายคุณอีก”
ถังซืออี้รู้สึกคลื่นไส้
“คุณเฉิน ขอบคุณนะคะ แต่คุณให้มันออกมาทางด้านหลัง...”
เธอหน้าแดงอีกครั้ง
เฉินฉู่พยักหน้า “คุณถังสวยขนาดนี้ ถ้าผมใช้ผงแมลงแต้มริมฝีปากคุณ ให้มันออกทางปาก คุณต้องคลื่นไส้แน่”
ถังซืออี้ปวดหัวตึ๊บ รู้สึกว่าสู้ออกทางปากยังดีกว่า
เจ้าเฉินฉู่บ้าเอ๊ย เธอถูกเขามองหมดตัวแล้ว
“คุณถัง ไม่มีอะไรแล้ว ผมไปก่อนนะครับ”
“ไป?”
ถังซืออี้โกรธแล้ว
ไม่อยากรับผิดชอบ ยังคิดจะไปอีก?
ทันใดนั้น เสียงจากข้างนอกก็ดังขึ้น
“ซืออี้ อยู่ไหม?”
เป็นเสียงของถังเหรินจง พ่อของถังซืออี้
ใบหน้าสวยของถังซืออี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“คุณเฉิน อย่าบอกเด็ดขาดว่าคุณรักษาโรคให้ฉัน ไม่งั้นพ่อฉันฆ่าคุณแน่”