บทที่ 2 คนชั่วเมื่อสามปีก่อน
เผชิญหน้ากับจู ลี่น่า
ทั่วร่างไร้ที่ติ
ทำให้หลี่ต้าเหว่ยถึงกับตะลึงงันไปชั่วขณะ
……
“รังแกพี่ลี่น่าของข้า ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”
ตู้เสื้อผ้าถูกผลักออกอย่างแรง เฉินฉู่พุ่งออกมาจากด้านใน
“แม่ง! ไอ้บ้าฉู่! แกซ่อนตัวอยู่ที่นี่หรือ?”
“ดีนัก ไอ้หญิงสารเลวจู ลี่น่า ถึงกับไปมั่วกับไอ้บ้านี่! ข้าจะตีแกให้ตาย ไอ้คนชู้!”
หลี่ต้าเหว่ยโกรธจนเลือดขึ้นหน้า พุ่งเข้าไปต่อยตีเฉินฉู่
แต่ตัวเขาสูงไม่ถึงหนึ่งเมตรหก
เฉินฉู่ที่สูงหนึ่งเมตรแปดเผลอเตะออกไปหนึ่งที เข้าตรงกลางเป้าพอดี
“โอ๊ย... เจ็บจนข้าจะตายแล้ว...”
หลี่ต้าเหว่ยเจ็บจนกลิ้งกับพื้น หลังจากนั้นก็กุมกลางเป้า เปิดประตูวิ่งออกไปเรียกคน
เฉินฉู่มองไปที่จู ลี่น่าซึ่งหมดสติไม่ได้สติ
ทันใดนั้นก็เลียนแบบวิธีช่วยหายใจในทีวี เป่าลมเข้าไปที่ริมฝีปากของเธอ
เป่าอยู่ครู่หนึ่ง
จู ลี่น่าก็ฟื้นขึ้นมาอย่างเลื่อนลอย
“พี่ลี่น่า คนชั่วถูกข้าตีหนีไปแล้ว ข้าจะปกป้องพี่เอง”
“น้องฉู่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เราหนีตามกันไปเถอะ พี่จะเป็นภรรยาของเจ้า ดีไหม?”
“ดีๆๆ ข้ามีภรรยาแล้ว ดีเหลือเกิน!”
เฉินฉู่ตบมือด้วยความดีใจ
“ดีบ้าอะไร!”
ประตูถูกเตะเปิดอย่างแรง
หลี่ฉางกุ้ย ผู้ใหญ่บ้านที่โกรธจนเดือดดาล ตามหลังมาด้วยพี่น้องตระกูลพวกหนึ่ง
หลี่ฉางกุ้ยโกรธจนกัดฟันกรอด
“ไอ้บ้าเหม็นหนึ่ง ถึงกับมาเป็นคนชู้?”
“จับไอ้บ้านี้มัดให้ข้า! โยนลงหุบผาคนตายเดี๋ยวนี้!”
พี่น้องตระกูลกรูกันเข้ามา
จับเฉินฉู่มัดแล้วผลักออกไป
ผู้ใหญ่บ้านหลี่ฉางกุ้ยมองจู ลี่น่าอีกครั้งด้วยแววตาหยาบช้า
“คืนนี้เจ้าต้องแต่งงานกับลูกชายข้า!”
“ไม่! ข้าไม่แต่งกับเขา!”
จู ลี่น่าน้ำตาคลอเบ้า
แต่ถูกผู้ใหญ่บ้านเรียกพวกป้าแก่ๆ มาจับกดใส่ชุดแดงของเจ้าสาว
……
เฉินฉู่ฟื้นขึ้นมาอย่างมึนงง
เขาเห็นแสงสีขาวจุดหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า
จึงเดินเข้าไป
ภายในนั้นมีหญิงสาวที่งามเกินมนุษย์ผู้หนึ่ง
“เจ้าเข้ามาในเขตอาคมนี้ได้อย่างไร?” หญิงสาวนิ่งอึ้ง
“ฮะๆๆ...” เฉินฉู่หัวเราะโง่ๆ
หญิงสาวเข้าใจแล้ว
“ที่แท้เจ้าก็คือคนโง่ จิตใจบริสุทธิ์ ไม่แปลกใจเลยที่เข้ามาในเขตอาคมนี้ได้ ดูท่าข้าคงพึ่งเจ้าได้เพียงผู้เดียวแล้ว”
หญิงสาวเดินเข้าใกล้เฉินฉู่
เม็ดยาอันใสแวววาวจากปากของนางเข้าสู่ปากของเฉินฉู่
ในพริบตา
เฉินฉู่ก็หายโง่
รู้สึกถึงความทรงจำอันทรงพลังที่หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกาย
หญิงสาวพูดด้วยเสียงอ่อนล้า
“ข้าเดิมคืออสูรนางรากษส ถูกผนึกไว้ ณ ที่นี้ ไม่อาจหลุดพ้น บัดนี้มีวาสนากับเจ้า เมื่อครู่นี้ที่สัมผัสริมฝีปาก ข้าได้ถ่ายทอดพลังยุทธ์ทั้งหมดของข้ากลายเป็นโอสถทองเข้าไปในร่างเจ้าแล้ว บัดนี้เจ้าได้รับมรดกตกทอดของข้าแล้ว
หากรู้จักสำนึกบุญคุณ จงไปตามหากุญแจพลังปราณทั้งสิบสองดอก กุญแจเหล่านั้นกระจัดกระจายอยู่บนร่างหญิงงามล้ำเลิศสิบสองนาง หวังว่าเจ้าจะได้รับพลังปราณจากพวกนางเพื่อช่วยข้าออกไป เป็นการตอบแทน ข้าก็จะแต่งงานกับเจ้าด้วยเช่นกัน”
เมื่อเฉินฉู่ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เป็นเวลาค่ำแล้ว
“อสูรนางรากษส ในเมื่อท่านช่วยข้า ข้าก็ย่อมต้องรู้คุณและไปช่วยท่าน”
ตอนนี้ไปช่วยพี่จู ลี่น่าก่อน
……
จู ลี่น่าถูกคนจับยัดเข้าห้องหอและมัดไว้บนเตียง
ที่หน้าประตู เจ้าบ่าวหลี่ต้าเหว่ยฟ้องบิดาอย่างทุกข์ใจ
หลี่ฉางกุ้ยคำรามฮึหนึ่ง
“ไอ้โง่!”
หลี่ฉางกุ้ยพยักหน้า “ดังนั้น เพื่อสืบสกุลของเรา พ่อจำต้องทำเกินหน้าที่ของลูกเสียแล้ว...”
ผลักประตูห้อง เดินเข้าไปในห้องหอ
“จู ลี่น่า ในที่สุดข้าก็จะได้ครอบครองเจ้าแล้ว”
หลี่ฉางกุ้ยพยักหน้าอย่างภาคภูมิ
“เมื่อสามปีก่อนก็เป็นข้า ข้าอยากได้เจ้ามากนัก แต่ถูกไอ้เฉินฉู่ตัวดีทำลายเรื่องดีๆ!”
“จู ลี่น่า เจ้าต้องยอมรับชะตา การดิ้นรนนั้นไร้ประโยชน์!”
“อืออืออือ...”
จู ลี่น่าน้ำตาไหลริน
หลี่ฉางกุ้ยกระหยิ่มยิ้มย่อง
จู ลี่น่าหมดอาลัยตายอยาก
นางเกลียดพ่อที่โลภมากและขี้ขลาด เกลียดแม่ที่ยอมจำนนแต่โดยดี
นางก็เหมือนเด็กสาวที่ถูกลักพาตัวมาบนภูเขา หมดสิ้นอาลัย
จู ลี่น่าดิ้นรน
กำลังจะเห็นดอกไม้งามจู ลี่น่าถูกเด็ดไปเสียแล้ว...