“ที่รัก...”
หลี่ฉางกุ้ยเผยธาตุแท้อันน่ารังเกียจออกมาอย่างบ้าคลั่ง
หญิงสาวผิวขาวผุดผาดกำลังจะถูกตาแก่สกปรกนั่นทำร้าย
ทันใดนั้น มือคู่หนึ่งจากด้านหลังบีบต้นคอของเขา
แล้วเหวี่ยงเขาออกไป
“โครม!”
หลี่ฉางกุ้ยเหมือนถูกหัวรถจักรชนอย่างแรง
กระเด็นไปไกลสี่ห้าเมตร ร่างติดผนัง ก่อนจะไถลลงไปกองกับพื้น
“อ๊าก... เจ็บจะตายแล้ว...”
หลี่ฉางกุ้ยร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
เมื่อเพ่งมองดูจึงเห็นว่าคนที่เหวี่ยงเขาออกไปคือเฉินฉู่
“ไอ้โง่เอ๊ย... ยังไม่ตายอีกหรือ?”
เฉินฉู่รีบถอดเสื้อนอกออกคลุมร่างของจู ลี่น่า
แล้วดึงผ้าที่อุดปากเธอออก
“น้องชายจอมซื่อ...”
จู ลี่น่าหลั่งน้ำตาแห่งความคับแค้นราวกับเม็ดไข่มุกที่ขาดจากเส้นด้าย
“พี่ลี่น่า ไม่ต้องกลัว มีผมอยู่นี่!”
เฉินฉู่ปลอบเธอ
แล้วค่อย ๆ ก้าวเข้าไปหาหลี่ฉางกุ้ย
“ข้าจะฆ่าแก!”
หลี่ฉางกุ้ยรีบทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้น
“เฉินฉู่ ข้าขอร้อง ปล่อยข้าไปทีเถอะ...”
ตอนนั้นเอง มีคนข้างนอกได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ผลักประตูเข้ามา
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
จู ลี่น่าบนเตียงร้องไห้ฟูมฟาย
“พ่อ! แม่! หลี่ฉางกุ้ยไอ้เฒ่านี่มันจะทำร้ายหนู...”
“หาอะไรนะ?”
หลิวเฟิงอิง แม่ของจู ลี่น่า เมื่อเห็นดังนั้นก็ควบคุมอารมณ์ไว้ไม่อยู่
วิ่งเข้าไปกอดลูกสาวไว้ในอ้อมอก
ชี้นิ้วไปที่หลี่ฉางกุ้ยพลางด่าทอเสียงดัง: “ไอ้แซ่หลี่! แกมันไม่ใช่คน! ลามกระทั่งสะใภ้ตัวเอง! งานแต่งนี้ต้องเป็นอันเลิก!”
จูฉางฟา พ่อของจู ลี่น่า โกรธจนตัวสั่นสะท้าน
เงื้อฝ่ามือหมายจะตบหลี่ฉางกุ้ย
หลี่ฉางกุ้ยจ้องเขม็งกลับอย่างดุดัน
“ข้าเป็นผู้ใหญ่บ้านนะ แกกล้าตีข้าเหรอ?”
“ข้า...” จูฉางฟาชักมือกลับ ตบฝ่ามือลงบนขาตัวเอง
“เวรกรรมเอ๊ย หลี่ฉางกุ้ย แกกล้าล่วงเกินลูกสาวข้า งานแต่งนี้ไม่ต้องมีแล้ว สินสอดก็ไม่คืนด้วย!”
เมื่อหลี่ฉางกุ้ยเห็นคนมากมายบุกเข้ามา เขาก็แก้ตัวเสียงดัง
“ไม่ใช่ข้าที่เล่นสนุกกับจู ลี่น่า แต่เป็นนังแพศยานั่นยั่วยวนข้าเอง นางเห็นข้าเป็นผู้ใหญ่บ้าน นางอยากเป็นเมียข้าราชการ!”
“ไปไกล ๆ เลย!” เฉินฉู่เงื้อฝ่ามือตบเข้าให้
ตบจนปากหลี่ฉางกุ้ยแตกเลือดไหล
“หลี่ฉางกุ้ย แกเปลื้องผ้าจนเกลี้ยงเกลาในห้องหอ แล้วยังบอกว่าพี่ลี่น่ายั่วยวนแกงั้นหรือ?”
ชาวบ้านต่างก็มองเห็นชัดเจน
พากันต่อว่าหลี่ฉางกุ้ยที่ลามกระทั่งสะใภ้ตัวเอง ไร้ยางอาย
หลี่ฉางกุ้ยรีบสวมกางเกง แทรกตัวออกไปนอกประตู
หันกลับมาขู่เสียงดัง
“จูฉางฟา เจ้าอย่าลืมลุงของข้าเป็นหน่วยรักษาความสงบ พวกแกวันนี้กล้าทำกับข้าแบบนี้ คอยติดคุกได้เลย!”
สีหน้าจูฉางฟาซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว
สวมเสื้อผ้าให้ลูกสาวเรียบร้อย ทั้งครอบครัวรีบร้อนกลับบ้าน
“เฮ้อ...”
จูฉางฟาสูบยามวน ขบคิดไม่ตกไม่หยุด
ภรรยาหลิวเฟิงอิงเอ่ยว่า: “พ่อลูก ถึงลี่น่าจะยังไม่ได้จดทะเบียนสมรส แต่ยังไงก็จัดงานแต่งงานไปแล้ว ก็นับว่าเป็นแม่ม่ายหย่าร้าง สู้ยกให้เฉินฉู่...”
“ไม่ได้เด็ดขาด!” จูฉางฟาลืมตาเขม็ง: “เขาจะมีเงินสินสอดสองแสนได้ยังไง?”
ว่าแล้วก็ทิ้งก้นบุหรี่ แล้วกลับไปนอน
จูฉางฟาสองสามีภรรยาอยู่เรือนตะวันออก
ลูกสาวจู ลี่น่าอยู่เรือนตะวันตก
ระหว่างเรือนตะวันออกกับตะวันตกมีกำแพงกั้น ส่วนเฉินฉู่อยู่
กลางคืน
จู ลี่น่าต้มน้ำอาบ ขจัดสิ่งโสมมของวัน
วันเดียวเกือบถูกข่มขืนสองครั้ง โชคดีที่เฉินฉู่ช่วยเหลือไว้ได้ทัน
ซ่า ซ่า...
เสียงน้ำอาบรบกวนให้เฉินฉู่นอนไม่หลับ
ในร่างของเขามีพลังยุทธ์ของอสูรนางรากษสหมุนเวียนอยู่ หนึ่งในนั้นคือ เพลงยุทธ์ร่ายรำฤดี
เป็นวิชาที่อสูรนางรากษสจงใจให้เขาไปตามหากุญแจสาวงามสิบสองนาง และรับพลังปราณจากพวกนาง
ได้ยินเสียงน้ำอาบ เขาก็ทนไม่ไหว
พลิกตัวไปมา
“น้องซู...”
จู ลี่น่าเคาะกำแพงเบา ๆ
แนบกำแพงเอ่ยว่า: “นอนไม่หลับ เข้ามาคุยกับพี่หน่อยสิ”
“ได้”
ก่อนหน้านี้พวกเขาก็คุยกันตอนกลางคืนบ่อย ๆ
แต่คืนนี้ไม่เหมือนเดิม
อาศัยแสงไฟ จู ลี่น่าเห็นแววตาของเฉินฉู่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน ความโง่เขลาหายไป ดวงตาทั้งคู่ดุจดวงดาวสุกสกาว
ดำขลับลึกล้ำ ชายหนุ่มหน้าตาดี
ส่วนเธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ร่างกายหอมกรุ่น
มีเพียงผ้าห่มบาง ๆ คลุมกาย
“น้องซูจ๋า พี่แต่งงานกับเจ้าไม่ได้”
“ทำไมล่ะ?”
จู ลี่น่าร้องไห้
พลางร้องพลางส่ายหน้า
“วันนี้พี่เกือบถูกข่มขืนถึงสองครั้ง พี่กลัวว่าเจ้าจะรังเกียจพี่...”
เฉินฉู่ก็อดไม่อยู่ต่อไปอีก เข้าไปกอดเธอ และจูบปากเธออย่างหนักหน่วง
“ลี่น่า ผมไม่รังเกียจพี่ มาเป็นเมียของผมเถอะ”
ยามวิกาล กิเลสคุกรุ่น
เพลงยุทธ์ร่ายรำฤดีกังวานก้อง
จู ลี่น่าเองก็ทนไม่ไหวกับร่างของเขาที่แผ่กลิ่นอายฮอร์โมนเพศชายเข้มข้น
ผ้าปูเลื่อนหลุด
สีสันบริสุทธิ์ยิ่ง
แต่เมื่อถึงนาทีสำคัญ จู ลี่น่ากลับใช้สองมือยึดไว้แน่น
“ลี่น่า พี่ไม่เต็มใจหรือ?”
“ไม่ใช่ พี่อยากเก็บไว้ถึงวันแต่งงานของเรา”
“ก็ได้”
“เจ้าโกรธแล้วหรือ?”
“เปล่า พี่ลี่น่าวางใจเถอะ ผมจะหาเงินสองแสนมาให้พ่อพี่เป็นสินสอดโดยเร็ว และแต่งงานกับพี่”
“น้องซู ถึงไม่มีสองแสนพี่ก็จะแต่งงานกับเจ้า แต่ตอนนี้ นอกจากอย่างนั้นแล้ว อย่างอื่นเจ้าทำได้หมดแหละ”
จู ลี่น่าแทรกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเฉินฉู่
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
เฉินฉู่เพิ่งกลับเข้าห้องของตัวเอง
กลุ่มคนบุกเข้ามา
“พวกเราเป็นหน่วยรักษาความสงบ เฉินฉู่ต้องสงสัยทำร้ายร่างกายผู้อื่น ไปกับพวกเราเดี๋ยวนี้!”
......
เมื่อถึงหน่วยรักษาความสงบ
จาง ผู้เป็นหัวหน้าหน่วย ล้วงกุญแจมือออกมาล็อกเฉินฉู่ติดกับโต๊ะ
แล้วเลื่อนบันทึกคำให้การไปให้
“รีบเซ็นซะ!”
เฉินฉู่กวาดตามอง
บันทึกคำให้การนี้เขียนว่าเขาเป็นฝ่ายทำร้ายหลี่ฉางกุ้ยผู้ใหญ่บ้านก่อน รับสารภาพโดยดี ตอนนี้ยอมรับการลงโทษ
เฉินฉู่โกรธจัด
“ตอแหล! ของแกลิบดีมันกลับดำเป็นขาว!”
“โอ๊ะ? ไอ้หนุ่ม แกบังอาจด่าฉันจางกังงั้นหรือ? ดูท่าแกคงเบื่อมีชีวิตอยู่!”
จางกังหยิบกระบองไฟฟ้าออกมา กดปุ่ม เกิดเสียงเปรี๊ยะ ๆ มีประกายไฟ
“ไอ้หนุ่ม จัดการแกแค่นี้ไม่ต้องให้ฉันลงมือเองหรอก! ไอ้พวกมึง มาเอาตัวมันไปขังคุกก่อน!”
มีเจ้าหน้าที่เข้ามาสองคน นำตัวเฉินฉู่เข้าไปในห้องขนาดประมาณยี่สิบตารางเมตร
ข้างในมีผู้ต้องสงสัยสิบห้าคน
เจ้าหน้าที่เคาะประตูเหล็ก
“หัวหน้านักโทษออกมาหน่อย!”
หัวหน้านักโทษก็เป็นผู้ต้องสงสัยที่นี่เช่นกัน เป็นผู้ช่วยดูแล
หัวหน้านักโทษสองคนออกไป
ข้างนอกมีจางกังยืนอยู่
“พวกเอ็งสองคน จัดการไอ้เฉินฉู่นั่นให้หนัก ๆ เลย”
“พี่จาง จัดการหนักแค่ไหนขอรับ?” หัวหน้านักโทษก้มตัว ถามอย่างประจบสอพลอ
“แค่ไม่ให้ตาย ฉันก็คุ้มได้หมด เสร็จแล้วจะจัดการให้ประกันตัวออกไป”
“ขอบคุณพี่จาง!”
หัวหน้านักโทษสองคนกลับเข้าห้อง
จึงเรียกลูกน้องคนอื่น ๆ ไปรวมตัวกัน กระซิบกระซาบ พลางชำเลืองมองไปทางเฉินฉู่เป็นครั้งคราว
เฉินฉู่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ฝึกเดินพลังยุทธ์
พลังปราณแห่งเพลงยุทธ์ร่ายรำฤดีหมุนเวียนในร่าง เป็นรอบเล็กและรอบใหญ่ครั้งแล้วครั้งเล่า
“จัดการมันให้ข้า!”
หัวหน้านักโทษออกคำสั่ง
ผู้ต้องสงสัยทั้งสิบห้าคนในคุกกรูเข้าใส่เฉินฉู่พร้อมกัน
“ปัง ปัง ปัง...”
ห้านาทีต่อมา ผู้ต้องสงสัยทั้งสิบห้าคน รวมถึงหัวหน้านักโทษสองคน ล้วนถูกซัดจนล้มลงกับพื้น ขาหักแขนหัก
“อย่าตีข้าอีกเลย หัวหน้าจางต่างหากสั่งให้ลงมือ...”
หัวหน้านักโทษเลือดโชกตัว ทนถูกต่อยไม่ไหวแล้วจริง ๆ
“หึ!”
เฉินฉู่เตะกุญแจประตูคุกจนพังด้วยเท้าเดียว แล้วก้าวยาว ๆ ตรงไปยังสำนักงาน
ภายในสำนักงาน
หัวหน้าจางกำลังคุยโทรศัพท์กับหลี่ฉางกุ้ย
“น้องกังจ๋า อาเจี๊ยบไม่ทำให้หลานผิดหวังหรอก อีกอย่างฉันได้จู ลี่น่ากลับมาแล้วนะ หลานต้องมาดื่มเหล้าฉลองงานแต่งของอาเจี๊ยบด้วยล่ะ...”
จางกังยิงฟันยิ้ม
“อาเขย ท่านอายุปูนนั้นแล้ว ยังไหวหรือเปล่า?”
“สบายใจได้ คอยดูเถอะว่าเดี๋ยวอาเจี๊ยบจะเล่นงานนางให้ตายไปข้างหนึ่งยังไง...”