คุณแม่กู้หลังจากถูกตัดสาย ก็ระบายอารมณ์โกรธไปที่กู้เฉิงอันในทันที
เสิ่นหนานซิงไม่รู้รายละเอียดที่เกิดขึ้น
เธอเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงต่อมา ได้รับข้อความที่กู้เฉิงอันส่งมา
“เมื่อกี้แม่ฉันโทรหาเธอเหรอ”
เสิ่นหนานซิงเหลือบมอง ตอบกลับ “อืม”
กู้เฉิงอันรีบส่งมาประโยคหนึ่ง “น้ำเสียงท่านอาจไม่ค่อยดี เธออย่าเก็บมาใส่ใจเลย”
เสิ่นหนานซิงจ้องประโยคนี้ จู่ ๆ ก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
ก่อนหน้านี้กู้เฉิงอันก็มักพูดแบบนี้เป็นประจำ
“แม่ฉันเป็นแบบนั้นแหละ เธออย่าเก็บมาใส่ใจเลย”
“ท่านอายุมากแล้ว พูดจาตรง ๆ เธออดทนหน่อย”
“ท่านก็หวังดีต่อเราเช่นกัน”
คำพูดพวกนี้ฟังดูเหมือนปลอบใจ แต่ความจริงแล้วโยนความรับผิดชอบในการสะสางอารมณ์ทั้งหมดให้เธอ
คนอื่นพูดไม่ดีได้
เธอเก็บมาใส่ใจไม่ได้
คนอื่นล้ำเส้นได้
เธอต้องเข้าใจ
เสิ่นหนานซิงไม่ได้ตอบว่า “ไม่เป็นไร” เหมือนเมื่อก่อน
เธอพิมพ์ “ฉันแสดงออกชัดเจนแล้ว เรื่องลูกเธอกับฉันสื่อสารกัน คุณแม่เธอไม่จำเป็นต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวของฉัน”