คืนที่เด็กพักค้างที่บ้านเสิ่นหนานซิงนั้น บ้านสกุลกู้หาได้สงบสุขไม่
กู้เฉิงอันเข้าเวรกะทันหัน กว่าจะกลับถึงบ้านก็ตีห้าทุ่ม
ไฟในห้องนั่งเล่นยังสว่าง
คุณแม่กู้นั่งบนโซฟา สีหน้าบูดบึ้งอย่างมาก
หลินซืออวี่ก็อยู่ด้วย เธอสวมเสื้อคลุม เห็นได้ชัดว่าเพิ่งกลับมาจากข้างนอกไม่นาน
ทันทีที่กู้เฉิงอันก้าวเข้าประตูก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ไม่ปกติ
“เกิดอะไรขึ้น”
คุณแม่กู้ชี้ไปทางหลินซืออวี่ด้วยสีหน้าเย็นชา “ฟังจากปากเธอเองแล้วกัน”
หลินซืออวี่วางกระเป๋าลงข้างตัว น้ำเสียงกักเก็บความโกรธไว้
“คุณน้าว่าหนูไม่ควรไปอบรม ไม่ควรส่งเด็กไปค้างที่บ้านเสิ่นหนานซิง และไม่ควรกลับดึกขนาดนี้”
คุณแม่กู้โทสะพลุ่งขึ้นทันที “ฉันพูดผิดตรงไหน เธอเป็นลูกสะใภ้บ้านสกุลกู้แล้ว เสาร์อาทิตย์เด็กไม่อยู่บ้าน เธอก็ไม่อยู่ แล้วมันจะเรียกว่าครอบครัวอะไร”