เที่ยงวันรุ่งขึ้น กู้เฉิงอันมารับเด็กๆ สีหน้าดูย่ำแย่มาก
เสิ่นหนานซิงมองออกทันที แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
เธอแค่ส่งมอบตามขั้นตอน
“เมื่อคืนเซี่ยวเป่าหลับตอนสี่ทุ่มยี่สิบนาที กลางคืนไม่ได้ตื่นมาร้องไห้ ต้าเป่าหลับประมาณสี่ทุ่มครึ่ง ตื่นเจ็ดโมงสี่สิบนาที มื้อเช้าทานไข่ โจ๊ก และผลไม้ การบ้านทำไปสองหน้า ข้อที่ผิดฉันหนีบไว้ในซองเอกสารแล้ว”
กู้เฉิงอันรับซองมา นิ้วมือกำเข้ากับหูหิ้วแน่นขึ้น “ลำบากแล้ว”
เสิ่นหนานซิงมองเขาปราดหนึ่ง
คำว่าลำบากแล้วนี้ เมื่อก่อนเธอเคยรอมาหลายปี
ตอนนี้ได้ยินแล้ว ในใจกลับไม่ค่อยกระเพื่อม
น้ำเสียงเธอราบเรียบไร้คลื่น “เด็กๆ สภาพดีมาก”
เซี่ยวเป่ากอดเสิ่นหนานซิงไม่ยอมปล่อย
“แม่ หนูมานอนที่นี่อีกได้ไหม”
เสิ่นหนานซิงไม่รีบให้คำมั่น
เธอมองไปทางกู้เฉิงอัน
กู้เฉิงอันเงียบไปสองวินาที ในที่สุดก็ยอมผ่อนปรน “เราค่อยจัดเวลากันอีกที”
เซี่ยวเป่าผิดหวังเล็กน้อย
เสิ่นหนานซิงย่อตัวลง “ครั้งหน้าเวลาที่แน่นอนแล้ว แม่จะบอกหนูล่วงหน้านะ”