เย็นวันนั้นกู้เฉิงอันกลับถึงบ้าน ใจไม่สงบเลยสักนิด
หลินซืออวี่ส่งข้อความมาถามว่าเขาสุดสัปดาห์นี้มีเวลากินข้าวด้วยกันไหม เขาเห็นแล้ว แต่ไม่ได้ตอบกลับทันที
เซี่ยวเป่ากอดของเล่นไดโนเสาร์วิ่งเล่นในห้องนั่งเล่น ปากพร่ำถึงเตียงไดโนเสาร์ที่บ้านใหม่ของคุณแม่ ต้าเป่านั่งทำการบ้านอยู่ข้างโต๊ะอาหาร เขียนไปหยก ๆ ก็เผลอเอามือลูบโต๊ะ ราวกับยังคิดถึงโต๊ะเขียนหนังสือที่เสิ่นหนานซิงเตรียมไว้ให้
คุณแม่สามีกำลังหั่นผลไม้ในครัว ได้ยินเซี่ยวเป่าพูดถึง "บ้านคุณแม่" เป็นครั้งที่สาม มีดในมือก็ฟาดลงบนเขียงเสียงดัง "บ้านแม่เธอน่ะดีอะไร? ไปวันเดียว กลับมาพูดไม่หยุด"
เซี่ยวเป่าหยุดมือที่เล่นไดโนเสาร์ เงยหน้าสบสายตาคุณย่าอย่างจริงจัง "บ้านคุณแม่ดีครับ"
คุณแม่สามีหน้าบึ้งทันที "เด็กคนนี้ ย่าเลี้ยงมาเสียเปล่าใช่ไหม?"