ต้าเป่าหลังเลิกเรียนไม่ได้รอให้คนบ้านสกุลกู้มารับ
บ่ายวันนั้น ฟ้าค่อนข้างมืดครึ้ม
หน้าโรงเรียนคนเยอะ
ต้าเป่าสะพายกระเป๋านักเรียน ยืนริมกลุ่มคนมองอยู่ครู่หนึ่ง
เพื่อนนักเรียนโดนผู้ปกครองรับกลับไปทีละคน
มีคนวิ่งไปหาแม่
มีคนขึ้นรถสกูตเตอร์ไฟฟ้า
มีคนบ่นการบ้านเยอะไปพลาง โดนพ่อตบไหล่พาเดินไปด้วย
ต้าเป่าก้มมองนาฬิกาโทรศัพท์ของตัวเอง
กู้เฉิงอันไม่มีข้อความ
คุณย่าก็ไม่มี
เขารู้ว่าวันนี้ควรเป็นคุณย่ามารับ
แต่เขาไม่อยากกลับบ้านสกุลกู้
เมื่อคืนนี้ คำพูดของหลินซืออวี่วนเวียนในหัวเขาตลอด
ฉันไม่ได้มาเป็นแม่เลี้ยงกับพี่เลี้ยงเด็ก
เขารู้ว่าคุณป้าหลินไม่ได้ด่าเขา
แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าตัวเองเป็นเหมือนสิ่งของที่ถูกผลักไปผลักมา
พ่อยุ่ง
คุณย่าบ่น
คุณป้าหลินไม่อยากดูแล
เซี่ยวเป่าร้องไห้