วันที่หลินซืออวี่ระเบิดอารมณ์ ต้าเป่าอยู่ในห้องนั่งเล่นพอดี
เดิมทีเขาออกมาเพื่อรินน้ำ
ยังถือแก้วน้ำไม่ทันมั่นคง ก็ได้ยินหลินซืออวี่พูดที่หน้าประตูห้องครัวว่า
"เฉิงอัน ฉันทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ"
กู้เฉิงอันลดเสียงต่ำลง "เด็กอยู่บ้าน เธอเบาเสียงหน่อย"
หลินซืออวี่หัวเราะเบา ๆ
เสียงหัวเราะนั้นไม่มีความอ่อนโยนเท่าไรนัก
"ตอนนี้ก็เด็กอยู่บ้านอีก ปัญหาทั้งหมดของครอบครัวพวกคุณสามารถใช้เด็กมาบังหน้าได้หมด การบ้านเด็กไม่มีคนดูแล ก็ฉันไม่ใส่ใจพอ อารมณ์เด็กไม่ดี ก็ฉันไม่อ่อนโยนพอ แม่ของคุณไม่พอใจ ก็ฉันไม่รู้จักประมาณตัว แล้วฉันล่ะ ฉันแต่งงานเพื่อมาเป็นแม่เลี้ยงกับพี่เลี้ยงเด็กเหรอ"
ต้าเป่ายืนข้างตู้กดน้ำ นิ้วมือแข็งค้าง
ในครัว คุณแม่กู้ก็ได้ยินเช่นกัน
เธอออกมาจากห้องนอนทันที "หลินซืออวี่ เธอหมายความว่ายังไง แม่เลี้ยงกับพี่เลี้ยงเด็กอะไรกัน ใครให้เธอเป็นพี่เลี้ยงเด็ก"