เซี่ยวเป่าอยู่ในโรงพยาบาลเพื่อสังเกตอาการหนึ่งวันหนึ่งคืน
เช้าวันถัดมา อุณหภูมิร่างกายก็คงที่ในที่สุด
หมอบอกว่ากลับบ้านได้แล้ว แต่ยังต้องพักต่อ อาหารอ่อนย่อยง่าย หลีกเลี่ยงให้ถูกความเย็น สามวันนี้ต้องระวังอาการกลับมา
เสิ่นหนานซิงเช็คคำสั่งแพทย์อีกครั้งอย่างละเอียด
กู้เฉิงอันยืนอยู่ข้าง ๆ สายตามองไปที่ใบหน้าเล็ก ๆ ซีดเซียวของเด็กน้อย “ไปบ้านเธอนะ”
เสิ่นหนานซิงเงยหน้าขึ้น
คุณแม่กู้ระเบิดอารมณ์ทันที
“เฉิงอัน พูดอะไรน่ะ”
กู้เฉิงอันไม่มองเธอ
“เซี่ยวเป่าติดเธอมากตอนนี้ ให้ไปพักที่บ้านเธอสักสองวันเถอะ”
“จะได้ยังไง” คุณแม่กู้ขึ้นเสียงสูงทันที “ลูกไปกับนาง แล้วจะกลับมาอีกไหม”
กู้เฉิงอันขมวดคิ้ว “แม่ครับ ลูกเพิ่งไข้ลด”
“เพิ่งไข้ลดก็ไปกับนางไม่ได้” คุณแม่กู้ร้อนรนจนหน้าแดง “อย่าลืมนะ ตอนนี้นางกำลังแย่งสิทธิ์เลี้ยงดูกับนายอยู่ ถ้านายส่งลูกไป ไม่ใช่ยื่นด้ามให้นางจับเหรอ”
เสิ่นหนานซิงได้ยินคำนี้ ในใจรู้สึกได้แต่ความว่างเปล่า เซี่ยวเป่าล้มป่วย ในสายตาคุณแม่กู้ ปฏิกิริยาแรกไม่ใช่เด็กสบายดีหรือเปล่า แต่เป็นว่าใครได้เปรียบ